Ασκήσεις σταρχιδισμού

Ξεκινάω το κείμενο από τα σημαντικά , σημειώνοντας δηλαδή πως η εικόνα που επέλεξα να το συντροφεύσει είναι δημιουργία της εξαιρετικής Ιφιγένειας Β την οποία παρακολουθώ στενά , πιο πολύ κι από κορσέ σε instagram και facebook , γιατί μου μιλάει στην ψυχή μου, την όποια ίσως έχω περισώσει.

Και τώρα να περάσουμε και στις γνωστές αμπελοφιλοσοφίες που με πιάνουν σε κάτι απίστευτεςώρες. Τώρα τελευταία επειδή η τύχη η κακιά το έφερε είμαι αναγκασμένη να περνάω χρόνο πάνω σε κάτι μηχανήματα του Σατανά που απέφευγα , όπως διάδρομο στο γυμναστήριο,  ελλειπτικό ποδήλατο κλπ. Εκείνες τις ώρες που σιχαίνεσαι εσένα , την ανθρωπότητα, την ζωή, τους γύρω όλους, τα πάντα όλα και τα κοάλα μη σου πω, που τα λίγα λεπτά σου φαίνονται αιώνας και κοιτάς απεγνωσμένα μπας και γίνει κάτι και σε σώσει από το μαρτύριο, αναγκαστικά περνάνε πολλά από το μυαλό σου.

Κυρίως ποιος είσαι , τι κάνεις, πού πας, τι μαλακίες έχεις ήδη κάνει κι άλλα τέτοια ομόρφα και καταθληπτικά. Πώς χειρίστηκες την μία ή την άλλη υπόθεση , τι έπρεπε να είχες ή να μην είχες κάνει με μερικούς ανθρώπους. Ψάχνεις από εδώ, ψάχνεις από εκεί και δε σου φτάνει που δεν τελειώνει το μαρτύριο της σωματικής κόπωσης , έχεις και της ψυχής και του νου.

Εκείνες τις ώρες της απελπισίας λοιπόν πέφτω κι εγώ  στην λούμπα να σκέφτομαι αντί να κάνω ασκήσεις σταρχιδισμού , όπως θα ήταν και το σωστότερο έτσι όπως το βλέπω τώρα πιο ψύχραιμα που είμαι στον καναπέ μου απλωμένη σαν την φώκια. Να μην με νοιάζει για κανέναν και για τίποτα. Να μην αυτοκοπανιέμαι. Δεν θα το έκαναν άλλωστε οι άλλοι για μένα.

Δεν το έχω ρε παιδί μου με τους ανθρώπους. Πρέπει να το αποδεχτούν κι αυτοί, γιατί εγώ το αποδέχομαι. Ότι και να κάνω με όσο καλή πρόθεση και να ξεκινάει κάπου θα το σκατώσω στην πορεία. Γιατί να το κάνω εξ αρχής λοιπόν. Να χάνουμε τον πολύτιμο χρόνο μας. Να χαλιόμαστε. Και στην τελική ότι και να κάνεις για τους άλλους , όσα καλά, όσα σωστά, μάλλον πάντα κρίνεσαι από το ένα ή τα περισσότερα λάθη. Και τίποτα από τα προηγούμενα που έκανες δεν έχει νοήμα.

Μην τα κάνεις λοιπόν. Σάμπως στα ζήτησαν; Ναι και ντε να τους τα φορτώσεις με το ζόρι; Ασχολήσου με τον εαυτό σου. Και τις ασκήσεις σταρχιδισμού που πρέπει να γίνονται απαραιτήτως τρις ημερησίως μπας και υπάρξει προκοπή.

Ξέρω είναι δύσκολο. Γιατί μερικοί από εμάς δεν έχουμε μάθει ουσιαστικά να ασχολούμαστε με τον εαυτό μας σωστά. Μας ενοχλεί η ύπαρξή μας και την αποφεύγουμε. Ψάχνουμε να βρούμε κάποιο σκοπό, κάποιο προορισμό, κάποια αποστολή, κάπου να ανήκουμε, έναν λόγο για να ζήσουμε ή για να πεθάνουμε που να αξίζει. Εγώ δεν τα εχώ βρει και δεν ξέρω αν υπάρχουν ή αν θα τα βρω κάποτε. Οπότε δεν ξέρω τι να σας πω κι εσάς. Να τα περιμένετε; Να τα ζητήσετε από το Σύμπαν, τον Άγιο Βασίλη; Καθένας όπως νομίζει.

Εγώ έχω αποδεχτεί πως είμαστε θνητοί , αναλώσιμοι κι εύκολα μας αντικαθιστά ο οποιοσδήποτε. Ας είναι και χειρότερος από εμάς. Αρκεί να εξυπηρετεί καλά κάποια ανάγκη και να ξέρει να τα χειρίζεται όλα πιο καλά ή να βολέψουν οι καταστάσεις. Οπότε τζάμπα κοπανιόμαστε αδέρφχια να το ξέρουμε. 

Θα μου πεις τότε τι κάνεις, πώς συνεχίζεις, γιατί βασανίζεσαι , τι παλεύεις; Αυτά αναρωτιέμαι κι εγώ. Κυρίως τις ώρες που επιστρέφω ξεθεωμένη, πονεμένη και πεινασμένη. Και ψάχνω να βρω κάτι να με κρατήσει στην ρουτίνα που επέλεξα. Μάλλον γιατί αυτή η ρημάδα η ζωή κάπως πρέπει να περάσει.

Τίνα Βάμβουρα

Αναμνήσεις τέλος

Βουτιά στο παρελθόν σήμερα για μένα με μια συνάντηση που είχα. Με πήγε χρόνια πίσω. Όχι τόσα πολλά, αλλά μου φάνηκαν σαν μία άλλη ζωή. Σαν να μην αναγνωρίζω πια το πρόσωπο αυτό που ήμουν. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω αφήσει και τίποτα όρθιο τα έχω αλλάξει σχεδόν όλα μέσα έξω γύρω μου. Όλες αυτές οι αλλαγές ήταν επιτακτικές κι αναγκαίες. Δεν της έφερε μόνο η ζωή. Να μην τα αφήνουμε όλα στην τύχη και στην μοίρα. 

Έρχονται στιγμές στη ζωή σου που τα ημίμετρα δεν αρκούν. Με σάλιο δεν κολλάει τίποτα. Χρειάζεται να φέρεις τον κόσμο ανάποδα ξεκινώντας πάντα από σένα. Να προσπαθήσεις να ξαναπρογραμματίσεις το μυαλό και την καρδιά σου και τις καθημερινές σου συνήθειες. Η αλλαγή του εαυτού σου γιατί αυτός σε φτιάχνει κι αυτός σε καταστρέφει είναι ότι πιο δύσκολο θα αντιμετωπίσεις ποτέ. Θα έχεις καθημερινό πόλεμο με σένα. Και με όλους τους άλλους που χάνουν την βολή τους και σε θέλουν όπως βόλευες. Οπότε διαρκώς θα σε παρακινούν να ξαναγίνεις όπως ήσουν. Εσύ να μην ακούς. Δεν μπορείς να είσαι ο ίδιος πάντα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα. Δεν μπορείς να περιμένεις μια διαφορετική ζωή. Πρέπει να αλλάζεις, να προοδεύεις. Να εξελίσσεσαι. Όποιος μένει στάσιμος και κρατάει κι εσένα θέλει πέταμα. Είναι το βαρύδι που σας πάει και τους δυο στον πάτο.

Είναι από την μία μια ανακούφιση να ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι που με ήξεραν ποιά ήμουν και πώς ήμουν, τι έχω κάνει, τι έχω περάσει, τι έχω ξεπεράσει. Να μην αμφισβητείται το πέρασμά μου μέχρι εδώ. Άνθρωποι που έχω αφήσει το αποτύπωμα μου κι εγώ στην ζωή τους. Πως όσα έκανα, για όσα δούλεψα δεν πήγαν στον βρόντο. Με ακύρωσαν κάποιοι, ακόμα κι εγώ η ίδια. Με πολέμησα, με κατηγόρησα , με αμφισβήτισα, με έβρισα, με μούντζωσα για το πόσο μαλάκας ήμουν, για όσα κακώς ανέχθηκα , όσα κακώς χάρισα απλόχερα σε όσους δεν άξιζαν, τις πισινές που δεν κράτησα , τον χρόνο που έχασα, το κακό που μου έκανα κι άφησα να μου κάνουν, την σιγουριά που ποτέ δεν μου διασφάλισα , με άλλαξα, σχεδόν με διέγραψα…

Αλλά ξέρω και πως κέρδισα. Κέρδισα φίλους, κέρδισα αγάπη, κέρδισα τον σεβασμό κάποιων, εκτίμηση. Ξέρω πως κάποιοι με θυμούνται για τις κουβέντες μας από καρδιάς, πως ξέρουν πως ήμουν πάντα χύμα χωρίς δημόσιες σχέσεις , ένα συναίσθημα όποιο και να ήταν αυτό ακατέργαστο ωμό που τους έβρισκε απροετοίμαστους κι αν μπορούσαν να το χειριστούν καλώς , για τα γέλια που ρίξαμε μαζί ακόμα και στις πιο δύσκολες ώρες…

Κι ευτυχώς με θυμούνται κάποιοι άλλοι. Εγώ πια δε θέλω να με θυμάμαι. Επικεντρώνομαι σε αυτό που είμαι, σε αυτό που θα επιδιώξω να γίνω. Χωρίς αναμνήσεις που σε πάνε πίσω. Χωρίς νοσταλγίες. Χωρίς να επιτρέπεις αδυναμίες. Μόνο για λίγο ανθρώπινα λυγίζεις , αλλά γυρνάς τον διακόπτη απότομα και μετά συνεχίζεις. Θες συνειδητά, θες μηχανικά από κεκτημένη ταχύτητα, μόνο συνέχισε.

Η νοσταλγία , η συγκίνηση και τα πισωγυρίσματα είναι προνόμιο,  πολυτέλεια και χαρακτηριστικό όσων ψάχνουν δικαιολογίες να εγκαταλείψουν τον αγώνα. Για μερικούς από εμάς η εγκατάλειψη δεν αποτελεί επιλογή.

Αναμνήσεις τέλος λοιπόν, μας χαλάνε. Κι όσοι κάποτε μας αγάπησαν πραγματικά θα συνεχίσουν να αγαπάνε και τη νέα εκδοχή μας και θα παραμείνουν στο παρόν μας.

Τίνα Βάμβουρα

Μισή καρδιά μισή δουλειά

Κατά την διάρκεια όλου αυτού του διαστήματος της ενασχόλησής μου με το Κραβ Μαγκά ακούω πολλά και διάφορα από το περιβάλλον μου, αλλά αυτά που με προβλημάτισαν ακόμα πιο πολύ ήταν από μία τυχαία συνάντηση με γνωστή στο δρόμο πρόσφατα.

«Ακόμα χτυπιέσαι εσύ;» είπε με αποδοκιμαστικό ύφος καθώς κοιτούσε κάτι μελανιές που είχα. «Είχα την αίσθηση πως τώρα που αδυνάτισες , θα σταματήσεις.» Κι αυτό ήρθε και κούμπωσε με μια άλλη ερώτηση που μου κάνουν συχνά μεταξύ αστείου και σοβαρού μερικοί : «Να ξεκινήσω Κραβ για να αδυνατίσω;»

  Ιεροσυλία και μόνο να σκεφτεί κανείς πως χρησιμοποιεί το Κραβ Μαγκά για να αδυνατίσει. Σαφώς και θα έρθει αυτό ως επακόλουθο αν κλείσεις και το στόμα σου και δε σαβουρώνεις ότι βρεις , αλλά αν το ξεκινάς έτσι, νομίζω πως καλύτερα να αφήσεις το Κραβ και να πας να κάνεις κάτι άλλο για απώλεια βάρους. Αν μάλιστα θεωρείς πως μόλις φτάσεις στα κιλά που είσαι οκ σταματάς γιατί το Κραβ σου έκατσε βαρύ , μελανιάζεις, πονάς ίσως, κουράζεσαι  και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο , επίσης καλό θα είναι να κάνεις κάτι άλλο... Γιατί να μπεις σε αυτή τη διαδικασία από την αρχή.

Σου λέει εσύ τι έκανες. Μα στη δική μου την περίπτωση έγινε αλλιώς. Εγώ τα κιλά τα έχασα για το Κραβ. Για να μπορώ να απολαμβάνω τις προπονήσεις χωρίς το φόβο να πεθάνω κατά την διάρκεια αυτών. Αυτό ήταν το δικό μου κίνητρο. Κι αυτό πιστεύω πως πρέπει να κάνει ο καθένας. Να βρει αυτό που θα του αρέσει. Που θα τον παρακινεί. Ότι και να είναι αυτό.

Ας είναι το τάβλι που λέει ο λόγος. Αν αυτό σε βοηθήσει,  αν το αγαπήσεις τόσο πολύ , θα αφοσιωθείς, θα κάνεις αυτά που πρέπει γιατί τα θέλεις , όχι αγγαρεία, θα έρθει η αλλαγή που τόσο περιμένεις σε σένα και στη ζωή σου.

Αλλά δε θέλει να μου ξεκινάς με μισή καρδιά. Να κάνεις μισές δουλειές. Να έχεις τακτικές, θα το πάω μέχρι εκεί γιατί και τόσο καλά είναι μωρέ και σταματάω. Αν σταματήσεις θα χαθεί όλη η σκληρή δουλειά που έκανες. Δε θα κρατήσουν τα αποτελέσματα. Θα είσαι πάλι πίσω στο μηδέν σε χρόνο ρεκόρ.

Αυτή είναι η νοοτροπία που έχει επικρατήσει σε όλα και ειλικρινά με ενοχλεί. Και φαίνεται πως δε λειτουργεί, γιατί αν λειτουργούσε πραγματικά, δε θα ήμασταν έτσι. Θα ήμασταν όλοι τέλειοι, όλα υπέροχα κι όλοι χαρούμενοι. Δώστα όλα ρε παιδί μου. Δώσε πάθος, Δώσε ό,τι έχεις κι ό,τι δεν έχεις αν γίνεται. Και μείνε προσηλωμένος στο στόχο κι έχε διάρκεια και συνέπεια σε αυτό που επέλεξες. Μην ταλαντεύεσαι πέρα δώθε ανάλογα τα κέφια και τις περιστάσεις.

Αφού υποτίθεται βρήκες αυτό που σου αρέσει, αυτό που γαληνεύει την ψυχή σου, αυτό που ξέρεις πως θα σε κάνει να δημιουργήσεις, να βελτιωθείς, να ανακαλύψεις και να σπάσεις τα όριά σου , τι μου κρατιέσαι; Μη σε ματιάσουνε;

Και μιας που ανέφερα το Κραβ και την γαλήνη της ψυχής , να μην ξεχάσω να αναφερθώ και στους φίλους μου που γελάνε μέχρι δακρύων κάθε φορά που μου λένε «άντε να πας στην προπόνηση να χτυπηθείτε να ησυχάσεις...»  Ε, τι να κάνουμε , μερικοί έτσι ηρεμούμε. Το Κραβ είναι λοιπόν πολύ συνοπτικά για αυτοάμυνα πρωτίστως, για να μας μαθαίνει να μην εγκαταλείπουμε τον αγώνα γενικότερα, ηρεμία όπως προείπαμε και στο τέλος θα έβαζα την φυσική κατάσταση που θα έρθει ως επακόλουθο ανάλογα με το τι προσπάθεια θα κάνει κάποιος κατά τη γνώμη μου. Μα πάνω από όλα νομίζω είναι τρόπος σκέψης κι αντίδρασης. Είναι πώς αντιμετωπίζεις τη ζωή, τα προβλήματα και τους ανθρώπους γενικότερα. Αλλά αυτό είναι μια κουβέντα με πολλή ανάλυση κι εγώ δεν είμαι ειδική επί του θέματος για να την κάνω.

Για την ώρα νομίζω κρατάμε αυτό αν κάτι πρέπει να το ζορίζεις για να σου βγει, αν το κάνεις με μισή καρδιά, αν το κάνεις για το φαίνεσθαι κι όχι γιατί πραγματικά είναι αυτό που γουστάρεις και θέλεις να τα δώσεις όλα, μην το κάνεις. Αποδέξου αυτό που είσαι , αυτά που θέλεις αβίαστα , αυτά για τα οποία θα έκανες τα πάντα με τόσο πάθος που όλοι θα σε έλεγαν τρελό και γραφικό, αλλά εσύ και πάλι θα νόμιζες πως δεν έκανες απολύτως τίποτα.

Τίνα Βάμβουρα 

Αυτοσαμποτάζ

Με τα μέχρι τώρα δεδομένα μου , κι ελπίζω να μην έχω εκπλήξεις γιατί δεν μου αρέσουν , αυτό που βιώνουμε τώρα δεν είναι πρόβα. Είναι μία η ζωή που ζούμε κι ευτυχώς, γιατί ειλικρινά δε θα άντεχα άλλη.

Όποιος νομίζει πως μπορούμε να την περάσουμε ανάλαφρα χωρίς να είμαστε σε καθημερινή μάχη με τους άλλους και με εμάς, παρακαλείται να επικοινωνήσει άμεσα μαζί μου για να μου δώσει τα χάπια του , μήπως πάρω κανένα να φτιάξω κεφάλι όταν αισθανθώ πως έχω τερματίσει... Αν και μου αρέσει να βιώνω την πραγματικότητα και το συναίσθημα ωμά, χωρίς ουσίες για να παίρνω το δίδαγμα. Ποτέ δεν ξέρεις όμως,  και ποτέ μην λες ποτέ...

Διάβασα κάπου πως οι κυνικοί είμαστε οι βαθιά ρομαντικοί που σπάσαμε. Ώπα λέω εδώ είμαστε, τράβα χειρόφρενο, καλά τα λέει το παλικάρι. Αλλά μετά κάτι το ένα , κάτι το άλλο , ξέχασα να σημειώσω πού το είδα, ποιός το έγραψε και το παραθέτω έτσι, μόνο του, σαν αγνώστου πατρός ένα πράμα, ας είναι...

Πάντως έχει δίκιο. Μην μου αρχίζετε τις γλυκουλιές κάθε φορά που σας λέω να προσέχετε και να μην ρίχνετε τις άμυνες, ποτέ και για κανέναν λόγο. Μην μου την πέφτετε πως έχω γίνει πιο κυνική από ό,τι ήμουν. Εντάξει έγινα, αλλά μαγκιά μου. Υπήρξα κι εγώ ρομαντική κι ήρθε η πραγματικότητα και κάτι «καλοί» άνθρωποι και μου έδειξαν τι πάει να πει να είσαι ηλίθιος.

Γιατί είσαι ηλίθιος , όπως ήμουν εγώ, όταν αφήνεσαι ανοιχτός , χωρίς άμυνες. Όταν εμπιστεύεσαι. Όταν δίνεσαι. Όταν είσαι σίγουρος πως τίποτα και κανένας δε θα σε βλάψει. Πως όλα μπορείς να τα χειριστείς, να τα αντέξεις. Να τα διορθώσεις. Να τα ξεπεράσεις.

Εγώ στο λέω και θα με θυμηθείς. Δεν μπορείς. Όχι, δεν τα μπορείς όλα. Κάποια «χτυπήματα» αφήνουν για πάντα το σημάδι τους είτε πάνω σου , είτε μέσα σου. Ακόμα και στους πιο δυνατούς. Θα σε αλλοιώσουν. Κάποια «χτυπήματα» καλό είναι να μην τα φας εξ αρχής. Κάποια πράγματα καλό είναι να μην τα ζήσεις.

Βαθιά μέσα σου ξέρεις καμιά φορά ποιός πρέπει να έρθει πιο κοντά και ποιός όχι. Αλλά το αγνοείς. Ξέρεις ποιον πρέπει , αν,  και κατά πόσο πρέπει να εμπιστευθείς , αλλά κι αυτό το προσπερνάς. Γιατί έχουμε μια τάση να εξιδανικεύουμε τους άλλους. Επειδή νομίζουμε πως τους έχουμε ανάγκη.

Δεν έχεις κανέναν ανάγκη, παρά τον εαυτό σου και το ένστικτό σου. Αλλά τον πραγματικό εαυτό σου. Αυτόν που να μπορείς να εμπιστευθείς πως δε θα σε «κρεμάσει» κι αυτός.

Προσωπικά δεν εμπιστεύομαι πλέον ούτε εμένα. Έτσι για να μην νομίζετε πως είμαι προκατειλημμένη μαζί σας. Ή με τους άλλους. Ή με όλους. Μέσα κι εγώ! Όλοι ύποπτοι κι όλοι ένοχοι. Γιατί αν δεν ήμουν εγώ άχρηστη , αν δεν «έμπαζε» η δική μου άμυνα , αν δεν έκανα εγώ σαμποτάζ στο δικό μου ένστικτο, στον ίδιο μου τον εαυτό , ποιος θα μπορούσε να με βλάψει;

Όλες εκείνες τις αναθεματισμένες φορές που χαλάρωσα κι έδωσα ευκαιρίες κι είπα : «Δες κακίστρω, τώρα θα σε διαψεύσουν οι άνθρωποι.» , μου γύρισε πίσω η μπούφλα με το «Πάρτα μωρή άρρωστη...»

Γιαυτό σας λέω αγάπες μου, προσοχή. Μη χαλαρώνετε. Ειδικά τώρα που σας έχει πιάσει κι η Άνοιξη και μου είστε μελισσούλες , ζουζουνάκια κλπ Θα θρηνήσουμε θύματα... Δε θέλει πολύ η γύρη να φέρει και το αλλεργικό σοκ.

Οι άνθρωποι δυστυχώς σε όλους τους τομείς κοιτούν, μετρούν, σέβονται , φοβούνται, υπολογίζουν , θέλουν (βάλτε όσα ρήματα γουστάρετε) αυτούς πους έχουν εικόνα - εμφάνιση ,άνεση, εγωισμό, σταρχιδισμό , που τους εκμεταλλεύονται και που είναι και θεριά ανήμερα για να γίνει αυτό που θέλουν αν το φέρει η περίσταση. Αν μου πάτε ήπια, γλυκά, ρομαντικά, ανιδιοτελώς και με τάση «ποιά θυσία να κάνω εγώ για σένα» , θα φάτε τόσες κατραπακιές που θα βάλετε και στην τράπεζα για τα δισέγγονα.  

Σηκώστε παράστημα. Θολώστε μάτι. Πάρτε τα με τον εαυτό σας που βλακωδώς αφήνεστε σε συναισθήματα και γίνεστε έρμαιο. Κρίση, σωστή κρίση. Κρατήστε αποστάσεις. Να παίζουν όλοι με την πλάτη στον τοίχο. Καλύτερα να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο. Ακόμα κι αυτοί που κάποτε ήταν «άκακοι», «ακίνδυνοι» μόλις σας δουν και μαλακώσετε , μόλις σας νομίσουν δεδομένους ετοιμάζονται να «χτυπήσουν»...

Λυπάμαι ειλικρινά που δεν μπορώ να σας πως κάποια μέρα θα παραδώσετε την καρδιά σας στα χέρια κάποιου ή την «πανοπλία» σας ή την φιλία σας να σας την φυλάει και θα είστε ήσυχοι πως η «μάχη» έχει τελειώσει και θα ζήσουμε όλοι ευτυχισμένοι καλά από εκεί και πέρα. Γιατί εκείνη την μέρα σημαίνει πως μάλλον θα έχουμε αλλάξει Διάσταση...

Ένα θα σας πω με σιγουριά, μην εμπιστεύεστε κυρίως τον εαυτό σας. Μην βρίσκετε δικαιολογίες. Δείτε την ωμή πραγματικότητα. Στην ανάγκη του να αγαπήσει και να αγαπηθεί σας κάνει το μεγαλύτερο σαμποτάζ... 

Τίνα Βάμβουρα

Walking Dead

Καμάρια μου καλή χρονιά, τα πάντα όλα τα καλά και βάλτε και κάτι ακόμα, γιατί είμεθα λάρτζ.

Θα μπω κατευθείαν στο ψητό , γιατί ούτως ή άλλως δεν έχω τρόπο να χρυσώνω το χάπι κι αν είχα πάλι δε θα το έκανα η τσούχτρα... Παρατηρώ τριγύρω μου τον κόσμο καθημερινά και μου έρχεται να αρχίσω να κάνω χαρακίρι σε μερικούς να τους βγάλω από την μιζέρια τους και να γλιτώσω και τους υπόλοιπους από την μιζέρια που σκορπάνε κι έχει πέσει επιδημία.

Τι καταδίκη είναι αυτή , γαμώ την καταδίκη μέσα; Περιφέρονται σαν χαμένοι σκυφτά λες και τους έχει πέσει το πενηντάευρο και το ψάχνουν ή τους ψάχνει η ασφάλεια ή ο Χάρος να τους μαγκώσει... Τους καλημερίζεις και σου μιλούν χαμηλά, κακομοιριασμένα, ξεψυχισμένα με κλάψα που κι ο Βασιλάκης Καΐλας θα ζήλευε... Καλημέρα είπαμε ρε, δεν σου ζητήσαμε τίποτα! Τι να σου ζητήσουμε άλλωστε; Εδώ σε λίγο πέφτεις κάτω και βγάζεις αφρούς από την παράσταση. Μάλλον είναι το κόλπο που κάνανε οι γριές στα χωριά παλιά , δείχνανε μισοκακόμοιρες για να μην τις ματιάζουνε και να τις βοηθάνε κι όλα...

Πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεις να σε λυπούνται δεν το κατάλαβα ποτέ όχι να το επιδιώκεις κι όλα! Όλοι έχουν προβλήματα, αλλά αυτό το μίζερο με τρελαίνει! Και στο μόνο που είναι που υπερβάλλουν είναι αυτό, στην μιζέρια. Σε όλα τα άλλα είναι λίγοι.

Λίγοι στα αισθήματα, στις εκδηλώσεις , στις εκφράσεις. Σε όλα! Άχρωμοι, άοσμοι, άγευστοι, ανύπαρκτοι. Καμιά φορά πρέπει μπαίνω στον πειρασμό να πάω να πιάσω τον σφυγμό τους να δω αν ζουν.

Μια ρουτίνα που απλά περιφέρονται. Μαμ, κακά και νάνι. Λίγο να μιλήσουν τα βασικά, καμιά τηλεόραση για αποχαύνωση, αν τύχει κανά πήδημα χωρίς πάθος φυσικά έτσι μηχανικά και γρηγόρα να φεύγει κι αυτό. Η αιωνιότητα να περνάει μωρέ. Να κάνουμε κανά κουτσούβελο για αξεσουάρ, γιατί έχουν και οι άλλοι, γιατί θέλουν οι γονείς εγγόνια, γιατί ποιός θα μας γηροκομήσει...

Δεν βλέπεις να έχουν αίμα μέσα τους για τίποτα. Μια σπίθα, μια φλόγα, κάτι! Να εμπνεύσουν πόθο, ερωτισμό. Ή να φανούν αρχηγοί. Ή να δώσουν όραμα, στήριγμα, κουράγιο, ανακούφιση. Ή κάτι τέλος πάντων σε συναίσθημα που να συναρπάσει, να μαγέψει, να εμπνεύσει, να συγκινήσει. Να είναι άνθρωποι που να μπορούν κόψουν την ανάσα με ένα γέλιο,ένα αστείο, με μια κίνηση, με ένα τραγούδι, με ένα βλέμμα. Να προσπαθήσουν έστω να μην είναι τόσο λίγοι , να μην  αρκούνται να τα κάνουν , να τα νιώθουν, να τα δείχνουν όλα λίγα...

Το μόνο που μπορεί να διαταράξει τα λιμνάζοντα νερά είναι να σπάσουν τα υδραυλικά στο σπίτι... Τόσο φλατ. Σαν την ευθεία γραμμή των πεθαμένων στο καρδιογράφημα.

Τουλάχιστον όταν ο άνθρωπος είναι πεθαμένος , θα κλάψεις, θα χτυπηθείς,  το παίρνεις απόφαση κάποια στιγμή και συνεχίζεις. Με τον νεκροζώντανο τι κάνεις; Τον αφήνεις να σε δαγκώσει και γίνεστε δύο ζόμπι μες στο σπίτι και ζήσατε εσείς καλά κι οι γείτονες ας πρόσεχαν; Ή παίρνεις το όπλο της αρεσκείας σου και του τινάζεις τα μυαλά στον αέρα μπας και σωθείς και γλιτώσεις...;;;

Κάντε στον εαυτό σας την χάρη και πάψτε να είστε λίγοι και κόψτε τις συναναστροφές με τους λίγους που όχι μόνο δεν κάνουν προσπάθειες βελτίωσης , αλλά σας ρουφάνε και την θετική σας ενέργεια.

 Όταν ο άλλος έχει φτερά να πετάξει , αν τον αγαπάω πρέπει να τον ενθαρρύνω και να τον καμαρώνω , όχι ανέντιμα να του τα ψαλιδίζω επειδή εγώ δεν μπορώ. Δεν αξιώνω να με κουβαλάει σαν νεκρό φορτίο στην πλάτη του...Ή μαθαίνω να πετάω μαζί του ή τον περιμένω να επιστρέψει από την πτήση του , αν αξίζω τον κόπο. Και φυσικά δεν θα αξίζω τον κόπο για την μιζέρια μου ή για τις τύψεις που του δημιούργησα για να μην πετάξει...

Αν αξίζω τον κόπο θα είναι γιατί ήμουν η καλύτερη και η υπερβολικότερη εκδοχή του εαυτού μου. Θα είναι γιατί του έδωσα τα καλύτερα συναισθήματα και τα έδωσα πολύ , χωρίς καβάτζες. Γιατί τα έδειξα όλα με απόλυτη ειλικρίνεια και πάθος. Γιατί τα έφτασα όλα στο τέρμα. Όχι κρεμασμένος από ανάγκη πάνω του, αλλά από επιλογή.

Ήδη έχω μπροστά μου τις φάτσες από κάποιους που πάντα με αποδοκιμάζουν ως υπερβολική κι έχουν δίκιο,  γιατί είμαι. Είμαι πώς να το κάνουμε. Αλλά τα χουμε ξαναπεί είστε κι εσείς... υπερβολικά λίγοι... Περαστικά σας...

Τίνα Βάμβουρα  

Πίσω από το δάχτυλο

Πολλοί μου πετάτε την φοβερή ατάκα πως έχω γίνει άλλος άνθρωπος εξαιτίας της απώλειας των κιλών και της αλλαγής των μαλλιών και αρχίζετε μια κουβέντα με επίσης φοβερές ατάκες στην συνέχεια που ειλικρινά μου δείχνει πόσο βαθιά νυχτωμένοι είμαστε. Και αρχίζετε και τις κλάψες κάποιοι πώς το έκανες, θέλω κι εγώ , αλλά δεν γίνεται κι άλλα τέτοια γλαφυρά...

Η αλήθεια είναι πως χαίρομαι που μερικοί δεν με αναγνωρίζουν στον δρόμο κι έτσι αποφεύγω τις ανεπιθύμητες καλημέρες. Αλλά αυτοί που με ξέρουν πραγματικά , ελάχιστοι ίσως , εξωγήινοι μπορεί, αλλά υπάρχουν ευτυχώς, φυσικά και αντιλαμβάνονται πως είμαι ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος και δεν χάθηκε τίποτα με τα κιλά, ούτε άλλαξε κάτι με κάμποσο οξυζενέ και βαφή για αυτούς που έκαναν τον κόπο κι έβλεπαν πέρα και πίσω από την εικόνα...

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι αν θες να αλλάξεις πρέπει να δεις την αλήθεια σου και την αλήθεια των άλλων κατάματα και στεγνά. Χωρίς κορδέλες, χωρίς φιοριτούρες , χωρίς χαδάκια. Αντέχεις; Να σε δεις ποιος είσαι, μέσα έξω , χωρίς να ωραιοποιήσεις και χωρίς να τραγικοποιήσεις τίποτα. Με τα δικά σου μάτια όμως. Αντικειμενικά. Όχι με τα μάτια των φίλων, των δικών σου, του ζευγαριού σου. Ο καθένας θα σου δώσει και μια γνώμη ανάλογα με το πόσο σε έχει άχτι ή το πόσο είναι εξαρτημένος από σένα ή πόσο «τυφλός» είναι. Σπανίως έχουμε την τύχη να είναι απόλυτα αντικειμενικοί οι άνθρωποί μας μαζί μας και να μην φοβούνται να μας πουν την απόλυτη αλήθεια χωρίς να περιμένουν αντίποινα...

Επίσης δε σε νοιάζει η γνώμη τους και δε θα έπρεπε... Είσαι ο κύριος του εαυτού σου. Δεν αλλάζεις για κανέναν άλλον. Δεν ικανοποιείς κανέναν άλλον παρά μόνο εσένα. Σε όποιον αρέσεις έχει καλώς, αν όχι να φύγει. Όπως εσύ δεν υπαγορεύεις στους άλλους αλλαγές, δεν επιτρέπεις να σε αλλάζουν. Δεν είναι ειδικοί. Υπάρχουν ειδικοί για να σου πουν πώς θα έπρεπε να είσαι ανάλογα το ύψος και την ηλικία σου κλπ κι όχι ανάλογα τα απωθημένα και τα πρότυπα του καθενός.

Κι επειδή ποτέ δεν κρύφτηκα πίσω από το δάχτυλό μου , πρώτον γιατί δεν ήθελα και δεύτερον γιατί δεν χωρούσα και δεν χωράω ακόμα, να μην ξεχάσεις ποτέ πως δυστυχώς ή ευτυχώς όλα είναι εικόνα. Δεν πα να χτυπιέσαι κάτω και να ξαναχτυπιέσαι πως θέλεις να αγαπηθείς για αυτό που είσαι, στο υπογράφω και με τα δύο χέρια πως αυτό δε θα γίνει ,γιατί δε θα μάθει κανείς αυτό που είσαι αν δεν τον ελκύσει η εικόνα για να περάσει μετά και στα υπόλοιπα. Οι άνθρωποι δυστυχώς πρώτα βλέπουν και μετά ακούν, μετά καταλαβαίνουν και μετά νιώθουν... Απαίσιο; Τραγικό; Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου! Η ιστορία της ζωής μου! Αλλά είναι αλήθεια και χωρίς την αλήθεια που πονάει μεν , αλλά απελευθερώνει και δίνει λύσεις δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Εδώ «ξαφνικά» με πέρασαν για άλλη, με είδαν με άλλα μάτια, άτομα που με ήξεραν από παιδί. Το μέσα μου ήταν πάντα ίδιο. Το έξω φτιασιδώθηκε...

Η αλλαγή επίσης έρχεται κι όταν είσαι συνειδητοποιημένος πως θέλει πειθαρχεία, χρόνο, αφοσίωση. Δεν είναι κάτι γρήγορο, άρπα κόλλα και τελειώνουμε. Είναι μια διαδικασία που ξεκινάς για σένα, αφιερώνεσαι σε σένα, δουλεύεις πάνω σου κάθε μέρα, μια διαδικασία που δεν τελειώνει ποτέ. Μπαίνεις σε καινούριο τρόπο σκέψης και ζωής. Μαθαίνεις να σε αγαπάς και να σε φροντίζεις. Να είσαι φίλος σου και υποστηρικτής σου. Να κάνεις σωστές επιλογές σε όλα. Από τροφές, άσκηση, ύπνο, περιποίηση, ψυχαγωγία, ακούσματα, αναγνώσματα, μέχρι και τα άτομα που συναναστρέφεσαι. Ότι σου κάνει κακό, ότι σε στραγγίζει από ενέργεια, ότι δε σε πάει πιο μπροστά και πιο πάνω αυτομάτως πρέπει να φεύγει από την ζωή σου.

Η αλλαγή δεν γίνεται με «μικροεπισκευές» , ούτε εξωτερικά. Ούτε με δικαιολογίες. Ούτε με μισάδια. Τα δίνεις όλα.

Κι εκεί βέβαια μπαίνουν κι οι επικριτικοί τύποι απροσκάλεστοι όπως πάντα. Αυτοί που σου έλεγαν πριν «Πώς έχεις γίνει έτσι ρε φίλε; Κάνε κάτι. Κοιτάξου λίγο.» Ξαφνικά τσουπ, χωρίς να τους έχει ρωτήσει κανείς αρχίζουν «Θα πάθεις τίποτα. Όλα με μέτρο. Κάνε λίγο κράτει. Αυτά είναι υπερβολές. Θα γίνεις σαν τα φρικιά των γυμναστηρίων. Θα γίνεις ανορεξική.» Θα μπορούσα να συνεχίσω με τις μπουρδολογίες για ώρες. Γιατί κάθε ένας έχει κι από μια ωραία ατάκα. Στην Ελλάδα όλοι ξέρουν τα πάντα, γιατί τα ξέρει η μάνα τους ,που της τα είπε η κουμπάρα της ,που τα έμαθε από την θειά της ξαδέρφης της...

Πριν δηλαδή όταν έτρωγες το καταπέτασμα σε κορεσμένα λίπη και θα έσκαγε η καρδιά σου ήταν οκ! Που η κωλάρα είχε φτάσει δύο θέσεις παρκαρίσματος δεν πείραζε, ήταν πιασίματα... Εκεί δεν ήθελε μέτρο, ήταν ήδη το κάθε μπούτι ένα μέτρο και κάτι...

Αλλά να σου πω εγώ γιατί γίνεται, όσο η δική σου κωλάρα ήταν πιο μεγάλη , αισθάνονταν πιο καλά με τον εαυτό τους. Γιατί έχουμε μάθει να συγκρίνουμε τα χάλια μας με των διπλανών, αντί να θαυμάζουμε τους καλύτερους και να λέμε θα γίνουμε κι εμείς η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Όσο εσύ κάνεις αγώνα για βελτίωση, αισθάνονται και κάπως ενοχικά να συνεχίσουν να τρώνε μαλακίες ξάπλα, σου λέει πώς να το δικαιολογήσω καλύτερα μέσα μου; Ας πω πως άλλος είναι μανιακός με την εικόνα του... Πως ψωνίστηκε και κάτι θέλει να αποδείξει...

Όταν θα πεις να αλλάξεις να ξέρεις πως θα είναι σαν μπαίνεις σε πόλεμο. Κάθε μέρα. Με τον παλιό κακό σου εαυτό. Με τις παλιές κακές σου συνήθειες. Με τον κόσμο γύρω. Με την ανασφάλεια. Είναι δύσκολο. Είναι επίπονο. Θέλει χρόνο. Δεν τελειώνει ποτέ. Γιατί αν σταματήσεις, ξαναγυρίζεις εκεί που ήσουν. Πρέπει να αλλάξεις τρόπο σκέψης και ζωής. Πρέπει να μάθεις να σε αγαπάς και κάθε μέρα να σε φροντίζεις. Γιατί αν δε σε αγαπήσεις εσύ, δε θα σε αγαπήσει κανένας.

Χιουμοριστικό τραγουδάκι από το τρελό αγόρι να το ελαφρύνουμε ,  γιατί σας πίκρανα...

Τίνα Βάμβουρα