Μισή καρδιά μισή δουλειά

Κατά την διάρκεια όλου αυτού του διαστήματος της ενασχόλησής μου με το Κραβ Μαγκά ακούω πολλά και διάφορα από το περιβάλλον μου, αλλά αυτά που με προβλημάτισαν ακόμα πιο πολύ ήταν από μία τυχαία συνάντηση με γνωστή στο δρόμο πρόσφατα.

«Ακόμα χτυπιέσαι εσύ;» είπε με αποδοκιμαστικό ύφος καθώς κοιτούσε κάτι μελανιές που είχα. «Είχα την αίσθηση πως τώρα που αδυνάτισες , θα σταματήσεις.» Κι αυτό ήρθε και κούμπωσε με μια άλλη ερώτηση που μου κάνουν συχνά μεταξύ αστείου και σοβαρού μερικοί : «Να ξεκινήσω Κραβ για να αδυνατίσω;»

  Ιεροσυλία και μόνο να σκεφτεί κανείς πως χρησιμοποιεί το Κραβ Μαγκά για να αδυνατίσει. Σαφώς και θα έρθει αυτό ως επακόλουθο αν κλείσεις και το στόμα σου και δε σαβουρώνεις ότι βρεις , αλλά αν το ξεκινάς έτσι, νομίζω πως καλύτερα να αφήσεις το Κραβ και να πας να κάνεις κάτι άλλο για απώλεια βάρους. Αν μάλιστα θεωρείς πως μόλις φτάσεις στα κιλά που είσαι οκ σταματάς γιατί το Κραβ σου έκατσε βαρύ , μελανιάζεις, πονάς ίσως, κουράζεσαι  και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο , επίσης καλό θα είναι να κάνεις κάτι άλλο... Γιατί να μπεις σε αυτή τη διαδικασία από την αρχή.

Σου λέει εσύ τι έκανες. Μα στη δική μου την περίπτωση έγινε αλλιώς. Εγώ τα κιλά τα έχασα για το Κραβ. Για να μπορώ να απολαμβάνω τις προπονήσεις χωρίς το φόβο να πεθάνω κατά την διάρκεια αυτών. Αυτό ήταν το δικό μου κίνητρο. Κι αυτό πιστεύω πως πρέπει να κάνει ο καθένας. Να βρει αυτό που θα του αρέσει. Που θα τον παρακινεί. Ότι και να είναι αυτό.

Ας είναι το τάβλι που λέει ο λόγος. Αν αυτό σε βοηθήσει,  αν το αγαπήσεις τόσο πολύ , θα αφοσιωθείς, θα κάνεις αυτά που πρέπει γιατί τα θέλεις , όχι αγγαρεία, θα έρθει η αλλαγή που τόσο περιμένεις σε σένα και στη ζωή σου.

Αλλά δε θέλει να μου ξεκινάς με μισή καρδιά. Να κάνεις μισές δουλειές. Να έχεις τακτικές, θα το πάω μέχρι εκεί γιατί και τόσο καλά είναι μωρέ και σταματάω. Αν σταματήσεις θα χαθεί όλη η σκληρή δουλειά που έκανες. Δε θα κρατήσουν τα αποτελέσματα. Θα είσαι πάλι πίσω στο μηδέν σε χρόνο ρεκόρ.

Αυτή είναι η νοοτροπία που έχει επικρατήσει σε όλα και ειλικρινά με ενοχλεί. Και φαίνεται πως δε λειτουργεί, γιατί αν λειτουργούσε πραγματικά, δε θα ήμασταν έτσι. Θα ήμασταν όλοι τέλειοι, όλα υπέροχα κι όλοι χαρούμενοι. Δώστα όλα ρε παιδί μου. Δώσε πάθος, Δώσε ό,τι έχεις κι ό,τι δεν έχεις αν γίνεται. Και μείνε προσηλωμένος στο στόχο κι έχε διάρκεια και συνέπεια σε αυτό που επέλεξες. Μην ταλαντεύεσαι πέρα δώθε ανάλογα τα κέφια και τις περιστάσεις.

Αφού υποτίθεται βρήκες αυτό που σου αρέσει, αυτό που γαληνεύει την ψυχή σου, αυτό που ξέρεις πως θα σε κάνει να δημιουργήσεις, να βελτιωθείς, να ανακαλύψεις και να σπάσεις τα όριά σου , τι μου κρατιέσαι; Μη σε ματιάσουνε;

Και μιας που ανέφερα το Κραβ και την γαλήνη της ψυχής , να μην ξεχάσω να αναφερθώ και στους φίλους μου που γελάνε μέχρι δακρύων κάθε φορά που μου λένε «άντε να πας στην προπόνηση να χτυπηθείτε να ησυχάσεις...»  Ε, τι να κάνουμε , μερικοί έτσι ηρεμούμε. Το Κραβ είναι λοιπόν πολύ συνοπτικά για αυτοάμυνα πρωτίστως, για να μας μαθαίνει να μην εγκαταλείπουμε τον αγώνα γενικότερα, ηρεμία όπως προείπαμε και στο τέλος θα έβαζα την φυσική κατάσταση που θα έρθει ως επακόλουθο ανάλογα με το τι προσπάθεια θα κάνει κάποιος κατά τη γνώμη μου. Μα πάνω από όλα νομίζω είναι τρόπος σκέψης κι αντίδρασης. Είναι πώς αντιμετωπίζεις τη ζωή, τα προβλήματα και τους ανθρώπους γενικότερα. Αλλά αυτό είναι μια κουβέντα με πολλή ανάλυση κι εγώ δεν είμαι ειδική επί του θέματος για να την κάνω.

Για την ώρα νομίζω κρατάμε αυτό αν κάτι πρέπει να το ζορίζεις για να σου βγει, αν το κάνεις με μισή καρδιά, αν το κάνεις για το φαίνεσθαι κι όχι γιατί πραγματικά είναι αυτό που γουστάρεις και θέλεις να τα δώσεις όλα, μην το κάνεις. Αποδέξου αυτό που είσαι , αυτά που θέλεις αβίαστα , αυτά για τα οποία θα έκανες τα πάντα με τόσο πάθος που όλοι θα σε έλεγαν τρελό και γραφικό, αλλά εσύ και πάλι θα νόμιζες πως δεν έκανες απολύτως τίποτα.

Τίνα Βάμβουρα 

Αυτοσαμποτάζ

Με τα μέχρι τώρα δεδομένα μου , κι ελπίζω να μην έχω εκπλήξεις γιατί δεν μου αρέσουν , αυτό που βιώνουμε τώρα δεν είναι πρόβα. Είναι μία η ζωή που ζούμε κι ευτυχώς, γιατί ειλικρινά δε θα άντεχα άλλη.

Όποιος νομίζει πως μπορούμε να την περάσουμε ανάλαφρα χωρίς να είμαστε σε καθημερινή μάχη με τους άλλους και με εμάς, παρακαλείται να επικοινωνήσει άμεσα μαζί μου για να μου δώσει τα χάπια του , μήπως πάρω κανένα να φτιάξω κεφάλι όταν αισθανθώ πως έχω τερματίσει... Αν και μου αρέσει να βιώνω την πραγματικότητα και το συναίσθημα ωμά, χωρίς ουσίες για να παίρνω το δίδαγμα. Ποτέ δεν ξέρεις όμως,  και ποτέ μην λες ποτέ...

Διάβασα κάπου πως οι κυνικοί είμαστε οι βαθιά ρομαντικοί που σπάσαμε. Ώπα λέω εδώ είμαστε, τράβα χειρόφρενο, καλά τα λέει το παλικάρι. Αλλά μετά κάτι το ένα , κάτι το άλλο , ξέχασα να σημειώσω πού το είδα, ποιός το έγραψε και το παραθέτω έτσι, μόνο του, σαν αγνώστου πατρός ένα πράμα, ας είναι...

Πάντως έχει δίκιο. Μην μου αρχίζετε τις γλυκουλιές κάθε φορά που σας λέω να προσέχετε και να μην ρίχνετε τις άμυνες, ποτέ και για κανέναν λόγο. Μην μου την πέφτετε πως έχω γίνει πιο κυνική από ό,τι ήμουν. Εντάξει έγινα, αλλά μαγκιά μου. Υπήρξα κι εγώ ρομαντική κι ήρθε η πραγματικότητα και κάτι «καλοί» άνθρωποι και μου έδειξαν τι πάει να πει να είσαι ηλίθιος.

Γιατί είσαι ηλίθιος , όπως ήμουν εγώ, όταν αφήνεσαι ανοιχτός , χωρίς άμυνες. Όταν εμπιστεύεσαι. Όταν δίνεσαι. Όταν είσαι σίγουρος πως τίποτα και κανένας δε θα σε βλάψει. Πως όλα μπορείς να τα χειριστείς, να τα αντέξεις. Να τα διορθώσεις. Να τα ξεπεράσεις.

Εγώ στο λέω και θα με θυμηθείς. Δεν μπορείς. Όχι, δεν τα μπορείς όλα. Κάποια «χτυπήματα» αφήνουν για πάντα το σημάδι τους είτε πάνω σου , είτε μέσα σου. Ακόμα και στους πιο δυνατούς. Θα σε αλλοιώσουν. Κάποια «χτυπήματα» καλό είναι να μην τα φας εξ αρχής. Κάποια πράγματα καλό είναι να μην τα ζήσεις.

Βαθιά μέσα σου ξέρεις καμιά φορά ποιός πρέπει να έρθει πιο κοντά και ποιός όχι. Αλλά το αγνοείς. Ξέρεις ποιον πρέπει , αν,  και κατά πόσο πρέπει να εμπιστευθείς , αλλά κι αυτό το προσπερνάς. Γιατί έχουμε μια τάση να εξιδανικεύουμε τους άλλους. Επειδή νομίζουμε πως τους έχουμε ανάγκη.

Δεν έχεις κανέναν ανάγκη, παρά τον εαυτό σου και το ένστικτό σου. Αλλά τον πραγματικό εαυτό σου. Αυτόν που να μπορείς να εμπιστευθείς πως δε θα σε «κρεμάσει» κι αυτός.

Προσωπικά δεν εμπιστεύομαι πλέον ούτε εμένα. Έτσι για να μην νομίζετε πως είμαι προκατειλημμένη μαζί σας. Ή με τους άλλους. Ή με όλους. Μέσα κι εγώ! Όλοι ύποπτοι κι όλοι ένοχοι. Γιατί αν δεν ήμουν εγώ άχρηστη , αν δεν «έμπαζε» η δική μου άμυνα , αν δεν έκανα εγώ σαμποτάζ στο δικό μου ένστικτο, στον ίδιο μου τον εαυτό , ποιος θα μπορούσε να με βλάψει;

Όλες εκείνες τις αναθεματισμένες φορές που χαλάρωσα κι έδωσα ευκαιρίες κι είπα : «Δες κακίστρω, τώρα θα σε διαψεύσουν οι άνθρωποι.» , μου γύρισε πίσω η μπούφλα με το «Πάρτα μωρή άρρωστη...»

Γιαυτό σας λέω αγάπες μου, προσοχή. Μη χαλαρώνετε. Ειδικά τώρα που σας έχει πιάσει κι η Άνοιξη και μου είστε μελισσούλες , ζουζουνάκια κλπ Θα θρηνήσουμε θύματα... Δε θέλει πολύ η γύρη να φέρει και το αλλεργικό σοκ.

Οι άνθρωποι δυστυχώς σε όλους τους τομείς κοιτούν, μετρούν, σέβονται , φοβούνται, υπολογίζουν , θέλουν (βάλτε όσα ρήματα γουστάρετε) αυτούς πους έχουν εικόνα - εμφάνιση ,άνεση, εγωισμό, σταρχιδισμό , που τους εκμεταλλεύονται και που είναι και θεριά ανήμερα για να γίνει αυτό που θέλουν αν το φέρει η περίσταση. Αν μου πάτε ήπια, γλυκά, ρομαντικά, ανιδιοτελώς και με τάση «ποιά θυσία να κάνω εγώ για σένα» , θα φάτε τόσες κατραπακιές που θα βάλετε και στην τράπεζα για τα δισέγγονα.  

Σηκώστε παράστημα. Θολώστε μάτι. Πάρτε τα με τον εαυτό σας που βλακωδώς αφήνεστε σε συναισθήματα και γίνεστε έρμαιο. Κρίση, σωστή κρίση. Κρατήστε αποστάσεις. Να παίζουν όλοι με την πλάτη στον τοίχο. Καλύτερα να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο. Ακόμα κι αυτοί που κάποτε ήταν «άκακοι», «ακίνδυνοι» μόλις σας δουν και μαλακώσετε , μόλις σας νομίσουν δεδομένους ετοιμάζονται να «χτυπήσουν»...

Λυπάμαι ειλικρινά που δεν μπορώ να σας πως κάποια μέρα θα παραδώσετε την καρδιά σας στα χέρια κάποιου ή την «πανοπλία» σας ή την φιλία σας να σας την φυλάει και θα είστε ήσυχοι πως η «μάχη» έχει τελειώσει και θα ζήσουμε όλοι ευτυχισμένοι καλά από εκεί και πέρα. Γιατί εκείνη την μέρα σημαίνει πως μάλλον θα έχουμε αλλάξει Διάσταση...

Ένα θα σας πω με σιγουριά, μην εμπιστεύεστε κυρίως τον εαυτό σας. Μην βρίσκετε δικαιολογίες. Δείτε την ωμή πραγματικότητα. Στην ανάγκη του να αγαπήσει και να αγαπηθεί σας κάνει το μεγαλύτερο σαμποτάζ... 

Τίνα Βάμβουρα

Walking Dead

Καμάρια μου καλή χρονιά, τα πάντα όλα τα καλά και βάλτε και κάτι ακόμα, γιατί είμεθα λάρτζ.

Θα μπω κατευθείαν στο ψητό , γιατί ούτως ή άλλως δεν έχω τρόπο να χρυσώνω το χάπι κι αν είχα πάλι δε θα το έκανα η τσούχτρα... Παρατηρώ τριγύρω μου τον κόσμο καθημερινά και μου έρχεται να αρχίσω να κάνω χαρακίρι σε μερικούς να τους βγάλω από την μιζέρια τους και να γλιτώσω και τους υπόλοιπους από την μιζέρια που σκορπάνε κι έχει πέσει επιδημία.

Τι καταδίκη είναι αυτή , γαμώ την καταδίκη μέσα; Περιφέρονται σαν χαμένοι σκυφτά λες και τους έχει πέσει το πενηντάευρο και το ψάχνουν ή τους ψάχνει η ασφάλεια ή ο Χάρος να τους μαγκώσει... Τους καλημερίζεις και σου μιλούν χαμηλά, κακομοιριασμένα, ξεψυχισμένα με κλάψα που κι ο Βασιλάκης Καΐλας θα ζήλευε... Καλημέρα είπαμε ρε, δεν σου ζητήσαμε τίποτα! Τι να σου ζητήσουμε άλλωστε; Εδώ σε λίγο πέφτεις κάτω και βγάζεις αφρούς από την παράσταση. Μάλλον είναι το κόλπο που κάνανε οι γριές στα χωριά παλιά , δείχνανε μισοκακόμοιρες για να μην τις ματιάζουνε και να τις βοηθάνε κι όλα...

Πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεις να σε λυπούνται δεν το κατάλαβα ποτέ όχι να το επιδιώκεις κι όλα! Όλοι έχουν προβλήματα, αλλά αυτό το μίζερο με τρελαίνει! Και στο μόνο που είναι που υπερβάλλουν είναι αυτό, στην μιζέρια. Σε όλα τα άλλα είναι λίγοι.

Λίγοι στα αισθήματα, στις εκδηλώσεις , στις εκφράσεις. Σε όλα! Άχρωμοι, άοσμοι, άγευστοι, ανύπαρκτοι. Καμιά φορά πρέπει μπαίνω στον πειρασμό να πάω να πιάσω τον σφυγμό τους να δω αν ζουν.

Μια ρουτίνα που απλά περιφέρονται. Μαμ, κακά και νάνι. Λίγο να μιλήσουν τα βασικά, καμιά τηλεόραση για αποχαύνωση, αν τύχει κανά πήδημα χωρίς πάθος φυσικά έτσι μηχανικά και γρηγόρα να φεύγει κι αυτό. Η αιωνιότητα να περνάει μωρέ. Να κάνουμε κανά κουτσούβελο για αξεσουάρ, γιατί έχουν και οι άλλοι, γιατί θέλουν οι γονείς εγγόνια, γιατί ποιός θα μας γηροκομήσει...

Δεν βλέπεις να έχουν αίμα μέσα τους για τίποτα. Μια σπίθα, μια φλόγα, κάτι! Να εμπνεύσουν πόθο, ερωτισμό. Ή να φανούν αρχηγοί. Ή να δώσουν όραμα, στήριγμα, κουράγιο, ανακούφιση. Ή κάτι τέλος πάντων σε συναίσθημα που να συναρπάσει, να μαγέψει, να εμπνεύσει, να συγκινήσει. Να είναι άνθρωποι που να μπορούν κόψουν την ανάσα με ένα γέλιο,ένα αστείο, με μια κίνηση, με ένα τραγούδι, με ένα βλέμμα. Να προσπαθήσουν έστω να μην είναι τόσο λίγοι , να μην  αρκούνται να τα κάνουν , να τα νιώθουν, να τα δείχνουν όλα λίγα...

Το μόνο που μπορεί να διαταράξει τα λιμνάζοντα νερά είναι να σπάσουν τα υδραυλικά στο σπίτι... Τόσο φλατ. Σαν την ευθεία γραμμή των πεθαμένων στο καρδιογράφημα.

Τουλάχιστον όταν ο άνθρωπος είναι πεθαμένος , θα κλάψεις, θα χτυπηθείς,  το παίρνεις απόφαση κάποια στιγμή και συνεχίζεις. Με τον νεκροζώντανο τι κάνεις; Τον αφήνεις να σε δαγκώσει και γίνεστε δύο ζόμπι μες στο σπίτι και ζήσατε εσείς καλά κι οι γείτονες ας πρόσεχαν; Ή παίρνεις το όπλο της αρεσκείας σου και του τινάζεις τα μυαλά στον αέρα μπας και σωθείς και γλιτώσεις...;;;

Κάντε στον εαυτό σας την χάρη και πάψτε να είστε λίγοι και κόψτε τις συναναστροφές με τους λίγους που όχι μόνο δεν κάνουν προσπάθειες βελτίωσης , αλλά σας ρουφάνε και την θετική σας ενέργεια.

 Όταν ο άλλος έχει φτερά να πετάξει , αν τον αγαπάω πρέπει να τον ενθαρρύνω και να τον καμαρώνω , όχι ανέντιμα να του τα ψαλιδίζω επειδή εγώ δεν μπορώ. Δεν αξιώνω να με κουβαλάει σαν νεκρό φορτίο στην πλάτη του...Ή μαθαίνω να πετάω μαζί του ή τον περιμένω να επιστρέψει από την πτήση του , αν αξίζω τον κόπο. Και φυσικά δεν θα αξίζω τον κόπο για την μιζέρια μου ή για τις τύψεις που του δημιούργησα για να μην πετάξει...

Αν αξίζω τον κόπο θα είναι γιατί ήμουν η καλύτερη και η υπερβολικότερη εκδοχή του εαυτού μου. Θα είναι γιατί του έδωσα τα καλύτερα συναισθήματα και τα έδωσα πολύ , χωρίς καβάτζες. Γιατί τα έδειξα όλα με απόλυτη ειλικρίνεια και πάθος. Γιατί τα έφτασα όλα στο τέρμα. Όχι κρεμασμένος από ανάγκη πάνω του, αλλά από επιλογή.

Ήδη έχω μπροστά μου τις φάτσες από κάποιους που πάντα με αποδοκιμάζουν ως υπερβολική κι έχουν δίκιο,  γιατί είμαι. Είμαι πώς να το κάνουμε. Αλλά τα χουμε ξαναπεί είστε κι εσείς... υπερβολικά λίγοι... Περαστικά σας...

Τίνα Βάμβουρα  

Πίσω από το δάχτυλο

Πολλοί μου πετάτε την φοβερή ατάκα πως έχω γίνει άλλος άνθρωπος εξαιτίας της απώλειας των κιλών και της αλλαγής των μαλλιών και αρχίζετε μια κουβέντα με επίσης φοβερές ατάκες στην συνέχεια που ειλικρινά μου δείχνει πόσο βαθιά νυχτωμένοι είμαστε. Και αρχίζετε και τις κλάψες κάποιοι πώς το έκανες, θέλω κι εγώ , αλλά δεν γίνεται κι άλλα τέτοια γλαφυρά...

Η αλήθεια είναι πως χαίρομαι που μερικοί δεν με αναγνωρίζουν στον δρόμο κι έτσι αποφεύγω τις ανεπιθύμητες καλημέρες. Αλλά αυτοί που με ξέρουν πραγματικά , ελάχιστοι ίσως , εξωγήινοι μπορεί, αλλά υπάρχουν ευτυχώς, φυσικά και αντιλαμβάνονται πως είμαι ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος και δεν χάθηκε τίποτα με τα κιλά, ούτε άλλαξε κάτι με κάμποσο οξυζενέ και βαφή για αυτούς που έκαναν τον κόπο κι έβλεπαν πέρα και πίσω από την εικόνα...

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι αν θες να αλλάξεις πρέπει να δεις την αλήθεια σου και την αλήθεια των άλλων κατάματα και στεγνά. Χωρίς κορδέλες, χωρίς φιοριτούρες , χωρίς χαδάκια. Αντέχεις; Να σε δεις ποιος είσαι, μέσα έξω , χωρίς να ωραιοποιήσεις και χωρίς να τραγικοποιήσεις τίποτα. Με τα δικά σου μάτια όμως. Αντικειμενικά. Όχι με τα μάτια των φίλων, των δικών σου, του ζευγαριού σου. Ο καθένας θα σου δώσει και μια γνώμη ανάλογα με το πόσο σε έχει άχτι ή το πόσο είναι εξαρτημένος από σένα ή πόσο «τυφλός» είναι. Σπανίως έχουμε την τύχη να είναι απόλυτα αντικειμενικοί οι άνθρωποί μας μαζί μας και να μην φοβούνται να μας πουν την απόλυτη αλήθεια χωρίς να περιμένουν αντίποινα...

Επίσης δε σε νοιάζει η γνώμη τους και δε θα έπρεπε... Είσαι ο κύριος του εαυτού σου. Δεν αλλάζεις για κανέναν άλλον. Δεν ικανοποιείς κανέναν άλλον παρά μόνο εσένα. Σε όποιον αρέσεις έχει καλώς, αν όχι να φύγει. Όπως εσύ δεν υπαγορεύεις στους άλλους αλλαγές, δεν επιτρέπεις να σε αλλάζουν. Δεν είναι ειδικοί. Υπάρχουν ειδικοί για να σου πουν πώς θα έπρεπε να είσαι ανάλογα το ύψος και την ηλικία σου κλπ κι όχι ανάλογα τα απωθημένα και τα πρότυπα του καθενός.

Κι επειδή ποτέ δεν κρύφτηκα πίσω από το δάχτυλό μου , πρώτον γιατί δεν ήθελα και δεύτερον γιατί δεν χωρούσα και δεν χωράω ακόμα, να μην ξεχάσεις ποτέ πως δυστυχώς ή ευτυχώς όλα είναι εικόνα. Δεν πα να χτυπιέσαι κάτω και να ξαναχτυπιέσαι πως θέλεις να αγαπηθείς για αυτό που είσαι, στο υπογράφω και με τα δύο χέρια πως αυτό δε θα γίνει ,γιατί δε θα μάθει κανείς αυτό που είσαι αν δεν τον ελκύσει η εικόνα για να περάσει μετά και στα υπόλοιπα. Οι άνθρωποι δυστυχώς πρώτα βλέπουν και μετά ακούν, μετά καταλαβαίνουν και μετά νιώθουν... Απαίσιο; Τραγικό; Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου! Η ιστορία της ζωής μου! Αλλά είναι αλήθεια και χωρίς την αλήθεια που πονάει μεν , αλλά απελευθερώνει και δίνει λύσεις δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Εδώ «ξαφνικά» με πέρασαν για άλλη, με είδαν με άλλα μάτια, άτομα που με ήξεραν από παιδί. Το μέσα μου ήταν πάντα ίδιο. Το έξω φτιασιδώθηκε...

Η αλλαγή επίσης έρχεται κι όταν είσαι συνειδητοποιημένος πως θέλει πειθαρχεία, χρόνο, αφοσίωση. Δεν είναι κάτι γρήγορο, άρπα κόλλα και τελειώνουμε. Είναι μια διαδικασία που ξεκινάς για σένα, αφιερώνεσαι σε σένα, δουλεύεις πάνω σου κάθε μέρα, μια διαδικασία που δεν τελειώνει ποτέ. Μπαίνεις σε καινούριο τρόπο σκέψης και ζωής. Μαθαίνεις να σε αγαπάς και να σε φροντίζεις. Να είσαι φίλος σου και υποστηρικτής σου. Να κάνεις σωστές επιλογές σε όλα. Από τροφές, άσκηση, ύπνο, περιποίηση, ψυχαγωγία, ακούσματα, αναγνώσματα, μέχρι και τα άτομα που συναναστρέφεσαι. Ότι σου κάνει κακό, ότι σε στραγγίζει από ενέργεια, ότι δε σε πάει πιο μπροστά και πιο πάνω αυτομάτως πρέπει να φεύγει από την ζωή σου.

Η αλλαγή δεν γίνεται με «μικροεπισκευές» , ούτε εξωτερικά. Ούτε με δικαιολογίες. Ούτε με μισάδια. Τα δίνεις όλα.

Κι εκεί βέβαια μπαίνουν κι οι επικριτικοί τύποι απροσκάλεστοι όπως πάντα. Αυτοί που σου έλεγαν πριν «Πώς έχεις γίνει έτσι ρε φίλε; Κάνε κάτι. Κοιτάξου λίγο.» Ξαφνικά τσουπ, χωρίς να τους έχει ρωτήσει κανείς αρχίζουν «Θα πάθεις τίποτα. Όλα με μέτρο. Κάνε λίγο κράτει. Αυτά είναι υπερβολές. Θα γίνεις σαν τα φρικιά των γυμναστηρίων. Θα γίνεις ανορεξική.» Θα μπορούσα να συνεχίσω με τις μπουρδολογίες για ώρες. Γιατί κάθε ένας έχει κι από μια ωραία ατάκα. Στην Ελλάδα όλοι ξέρουν τα πάντα, γιατί τα ξέρει η μάνα τους ,που της τα είπε η κουμπάρα της ,που τα έμαθε από την θειά της ξαδέρφης της...

Πριν δηλαδή όταν έτρωγες το καταπέτασμα σε κορεσμένα λίπη και θα έσκαγε η καρδιά σου ήταν οκ! Που η κωλάρα είχε φτάσει δύο θέσεις παρκαρίσματος δεν πείραζε, ήταν πιασίματα... Εκεί δεν ήθελε μέτρο, ήταν ήδη το κάθε μπούτι ένα μέτρο και κάτι...

Αλλά να σου πω εγώ γιατί γίνεται, όσο η δική σου κωλάρα ήταν πιο μεγάλη , αισθάνονταν πιο καλά με τον εαυτό τους. Γιατί έχουμε μάθει να συγκρίνουμε τα χάλια μας με των διπλανών, αντί να θαυμάζουμε τους καλύτερους και να λέμε θα γίνουμε κι εμείς η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Όσο εσύ κάνεις αγώνα για βελτίωση, αισθάνονται και κάπως ενοχικά να συνεχίσουν να τρώνε μαλακίες ξάπλα, σου λέει πώς να το δικαιολογήσω καλύτερα μέσα μου; Ας πω πως άλλος είναι μανιακός με την εικόνα του... Πως ψωνίστηκε και κάτι θέλει να αποδείξει...

Όταν θα πεις να αλλάξεις να ξέρεις πως θα είναι σαν μπαίνεις σε πόλεμο. Κάθε μέρα. Με τον παλιό κακό σου εαυτό. Με τις παλιές κακές σου συνήθειες. Με τον κόσμο γύρω. Με την ανασφάλεια. Είναι δύσκολο. Είναι επίπονο. Θέλει χρόνο. Δεν τελειώνει ποτέ. Γιατί αν σταματήσεις, ξαναγυρίζεις εκεί που ήσουν. Πρέπει να αλλάξεις τρόπο σκέψης και ζωής. Πρέπει να μάθεις να σε αγαπάς και κάθε μέρα να σε φροντίζεις. Γιατί αν δε σε αγαπήσεις εσύ, δε θα σε αγαπήσει κανένας.

Χιουμοριστικό τραγουδάκι από το τρελό αγόρι να το ελαφρύνουμε ,  γιατί σας πίκρανα...

Τίνα Βάμβουρα

Για τα καλά κορίτσια...

Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών σήμερα κι όπως με όλες τις παγκόσμιες ημέρες, απλώς συζητάμε σήμερα και δεν κάνουμε ουσιαστικά τίποτα όλο τον υπόλοιπο χρόνο...

Ας πιάσουμε τον πολιτισμένο υποτίθεται κόσμο , γιατί όσο υπάρχουν μέρη που ο άντρας έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στη γυναίκα και οι ίδιες οι μητέρες τους τις πηγαίνουν  σε πρακτικές για ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων τι να σχολιάσουμε...

Η βία που θα υποστεί ή έχει υποστεί κάθε γυναίκα στη ζωή της σωματική ή ψυχολογική είναι το σύνολο των σκέψεων και των πράξεων όλων μας. Δεν ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο ο άντρας που το έκανε, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι ως κοινωνία.

Μαθαίνουμε να διαχωρίζουμε τα παιδιά από μικρά , γιατί το ίδιο έκαναν λίγο πολύ και σε εμάς... Και συνειδητά ή μη λέμε και κάνουμε πράματα που διαμορφώνουν ένα σκεπτικό απαράδεκτο.

«Αν δεν είσαι καλό κοριτσάκι δε θα σε αγαπάω. Δε θα σε θέλει κανείς...» Στην ανικανότητά μας να διατηρήσουμε την τάξη ή την ησυχία ή να πειθαρχήσουμε το παιδί ώστε να κάνει κάτι , το γεμίζουμε με αυτή την ανασφάλεια που θα την κυνηγάει όλη της την ζωή. Έχω ακούσει και φράσεις και κυρίως από μαμάδες που τις θεωρώ τουλάχιστον τραγικές : «Όταν λες όχι γίνεσαι τόσο άσχημη...» , «Ποιος  άντρας θα σε πάρει που είσαι τόσο τσαούσα...»,  «Άστον να κερδίσει βρε χαζή, χάνεις όλη την θηλυκότητά σου» , «Ε και τι έγινε που σε χτύπησε ο Κωστάκης, τι του είπες και τον θύμωσες τόσο πολύ; Δεν πρέπει να θίγουμε τον εγωισμό των αγοριών...»

Τι μαθαίνουμε στα κορίτσια μας;;; Να μη λένε όχι γιατί θα χάσουν την ομορφιά τους και όταν είναι πιο ικανές και δυναμικές σε κάτι την θηλυκότητά τους και δεν θα τις προτιμήσει κάποιος; Κι ότι αν ο άντρας θύμωσε και την χτύπησε φταίει αυτή που του έθιξε τον εγωισμό;

Και μετά φυσικά φταίνε οι γυναίκες για όλα... Αυτές που έχουν τίγκα ανασφάλεια, που είναι άκρα ενοχικές. Που θεωρούν πως για όλα όσα παθαίνουν από κομπλεξικά αγόρια που γίνονται μετά κομπλεξικοί άντρες φταίνε αυτές... Γιατί δημιουργώντας κατεστραμμένα κορίτσια, παράλληλα δημιουργούμε και κατεστραμμένα αγόρια... Δεν γίνεται μονομερώς.

Μαθαίνουμε στα κορίτσια μας να ανέχονται, να επιτρέπουν απαράδεκτες συμπεριφορές μόνο και μόνο από τον φόβο της απόρριψης και το άγχος να μην μείνουν μόνες. Δεν αντιλαμβανόμαστε πως είναι χίλιες φορές καλύτερα να είναι μόνες παρά με κάποιον που ασκεί βία. Γιατί και η λεκτική και η ψυχολογική είναι βία. Κι αργότερα σίγουρα θα κλιμακωθεί και σε σωματική.

Υπάρχουν περιπτώσεις που η οικογένεια γνωρίζει πως η γυναίκα κακοποιείται και σωματικά και δεν επεμβαίνει! Αφήνεις ένα πλάσμα να υποφέρει και δεν επεμβαίνεις! Ή ακόμα χειρότερα ακούγονται φράσεις όπως «Ε όλες φάγαμε τις φάπες μας...» «Έτσι είναι άντρες...» «Όποιος αγαπάει χάνει τον έλεγχο...» κι άλλες γελοιότητες!

Αυτά συμβαίνουν γιατί πραγματικά δεν αγαπάμε και δεν σεβόμαστε τους εαυτούς μας, γυναίκες κι άντρες και  κατ’ επέκταση ο ένας τον άλλον... Βαθιά διαταραγμένα άτομα που δέχονται βία και ασκούν βία. Κανένας φυσιολογικός άντρας δεν είναι έτσι. Κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν μπορεί να δικαιολογήσει την βία όταν την βλέπει στο παιδί του , στην αδερφή του , στην φίλη του, στον οποιονδήποτε!

Δεν αρκούν οι συζητήσεις και τα ευχολόγια. Δεν αρκεί να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον και να είμαστε πάντα εκεί να ξέρουν πως θα τους σταθούμε , θα τους γλιτώσουμε σε ότι συμβεί. Δεν είμαστε αιώνιοι , είμαστε φθαρτοί. Ούτε είμαστε πανταχού παρόντες. Και δεν μπορούν και δεν πρέπει να εξαρτώνται από κανέναν.

Πρέπει όλοι από τα πρώτα βήματα της ζωής τους να μάθουν να είναι δυνατοί, αυτόνομοι. Να έχουν τα «όπλα» για ένα γερό μυαλό, ένα γερό ψυχικό κόσμο κι ένα γερό κορμί. Αυτά πάνε όλα μαζί πακέτο. Δεν γίνεται αλλιώς.

Θα μου πείτε πού το πήγα πού το έφερα, πάλι στο Κραβ Μαγκά το κατέληξα. Ε, ωραία εγώ την αυτοάμυνα την έφερα εκεί, εσείς πάτε την όπου θέλετε. Αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική.

Αρκετά πια με τις αηδίες πως τα παιδιά που κάνουν αυτοάμυνα θα γίνουν επιθετικά. Να κοιτάξετε με ποιόν εκπαιδευτή κάνουν και τι κάνουν. Επίσης αυτοάμυνα θα κάνουν, όχι χειροτεχνία. Αλλιώς να τα στείλετε με τις γιαγιάδες στα ΚΑΠΗ για πλέξιμο... Τόσα χρόνια δηλαδή που δεν κάνανε αυτοάμυνα είδαμε που βγήκαν όλα οκ αγγελούδια και δεν έχουμε ούτε θύματα bullying κι είναι όλα υπέροχα..

Επίσης έλεος με την γυναικεία αυτοάμυνα πως θα γίνουν όλες οι γυναίκες μυώδεις τέρατα κλπ. Είναι πρακτικά αδύνατον! Πιο γρήγορες , πιο δυνατές, πιο υποψιασμένες , με καλύτερη ψυχολογία και σίγουρα θα μπορούν να σας ανοίξουν το κεφάλι αν τους επιτεθείτε και λιγότερο θύματα. Πιο άντρες δε θα γίνουν... Εδώ δεν καταφέρνουν μερικοί άντρες να γίνουν πιο άντρες που το χρειάζονται κι όλα...

Αγαπάω πραγματικά σημαίνει θέλω ο άλλος να είναι δυνατός από όλες τις απόψεις. Όταν εγώ δεν είμαι εκεί για να βοηθήσω, λες κι αν ήμουν θα ήμουν ο Σούπερμαν για να τον σώσω, αλλά λέμε, να μπορεί να προσπαθήσει να αντιμετωπίσει τα πάντα. Να είμαι ήσυχος. Αγαπάω πραγματικά δεν σημαίνει επειδή εγώ είμαι λιγότερο δυνατός από τον άλλον θέλω να «μειωθεί» λίγο ή πολύ η δύναμή του για να μην τον χάσω...

Ελπίζω κι εύχομαι μέχρι του χρόνου τέτοια μέρα να έχουμε σταματήσει τα ευχολόγια και να δυναμώνουμε ο ένας τον άλλον. Να προστατεύουμε ο ένας τον άλλον. Να έχουμε εξαλείψει τα κόμπλεξ και τις παθογένειες που οδηγούν στη βία.

Τίνα Βάμβουρα 

Μέχρι να τα ξαναπούμε

Κλείνει σήμερα ένας μήνας από τότε που πέρασες την Γέφυρα.
Διάβασα κάπου πως τα σκυλιά ποτέ δεν πεθαίνουν, κοιμούνται για πάντα στις καρδιές μας μέχρι να περάσουμε κι εμείς την Γέφυρα και να ξανασυναντηθούμε.
Κοιμήσου λοιπόν , ελπίζω ήσυχα. Κι εγώ να ξέρεις προσπαθώ. Μόνο να καμιά φορά δεν αντέχω ακόμα και όταν έρχονται κατά πάνω μου αδέσποτα και δεσποζόμενα ζώα και τα χαϊδεύω κλαίω.
Θα προσπαθήσω κι άλλο...
Να μην κλαίω.
Αλλά αυτό το να μην μου λείπεις δεν γίνεται.
Ένα τόσο μικρό πλασματάκι άφησες τόσο τεράστιο κενό.

Συνθλίβοντας τους φόβους

Συγκινητικό να μου στέλνετε μηνύματα μερικοί και να ρωτάτε τι κάνω, σας ευχαριστώ. Ακόμα δεν ψόφησα, αν και κόντεψα.

Συγκεκριμένα ήταν την  1^η Σεπτεμβρίου του 2014, που έχοντας βαλτώσει για χρόνια χωρίς καμία σωματική άσκηση και μπόλικες κραιπάλες σε φαγητό, αποφάσισα να πάω με έναν πολύ καλό μου φίλο και συμμαθητή τον Παντελή να μάθω Κραβ Μαγκά, που το ζαχάρωνα πολύ καιρό κι όλο το ανέβαλα. (Για όσους ακόμα που με παρακολουθείτε δεν έχετε ενημερωθεί http://www.streetwise.gr/)

Ευτυχώς που χα προλάβει να κόψω και το κάπνισμα , αλλιώς θα χα πεθάνει από το πρώτο πεντάλεπτο! Στα δέκα όμως λεπτά ζορίστηκα και έτσι κάθε δέκα λεπτά έπρεπε να σταματήσω να δω αν βρίσκομαι σε αυτή την διάσταση ή αν έχω πεθάνει. Γύρισα στο σπίτι και δεν μπορούσα να βγω από το αυτοκίνητο από το πιάσιμο. Και τον πόνο, τόσο αγύμναστη που ήμουν. Αλλά έβαλα ένα στόχο, αφού επιβίωσα της πρώτης προπόνησης, θα πήγαινα και την επόμενη να δω αν θα επιβιώσω!

Μην τα πολυλέμε, ένας μήνας με θερμαντικές, αχ και βαχ , πόνο, ιδρώτα και μελανιές! Ο στόχος παραμένει ίδιος, αν θα καταφέρω ακόμα μία προπόνηση χωρίς να τους μείνω στα χέρια και να αναγκαστούν να φέρουν μπουλντόζα να με κουβαλήσει.

Πέρασε μια χρονιά με μπόλικες προπονήσεις , σεμινάρια ,εξετάσεις, camp που δεν ήθελα να λείπω όχι μόνο μην χαθεί ο στόχος, αλλά γιατί πραγματικά περνάμε καλά. Ο δάσκαλος , οι συμπάσχοντες,  όλοι , όχι μόνο της δικής μου σχολής και των άλλων , γινόμαστε μια ωραία παρέα. Μια μεγάλη ομάδα. Ακόμα και σε κάτι τόσο «επιθετικό» και μαχητικό.

Ακούω σχόλια από κάποιους τύπου τι πας και κοπανιέσαι , θα δείρεις τον κόσμο, την έχεις δει Μπρους Λι  ;;; κλπ

Προσωπικά , πέρα από ότι θεωρώ απαραίτητο για όλους να γνωρίζουν αυτοάμυνα,  πάω και κοπανάω τον κακό μου εαυτό. Τον παλιό. Που μου έκανε κακό. Για να βρει μια κάποια σωστή φυσική κατάσταση αντίστοιχη της ηλικίας μου. Για να μάθει να μην αφήνεται και να προσπαθεί μέχρι όσο μπορεί. Να βρει δύναμη, γιατί μαζί με την σωματική είναι και η ψυχική, αλληλένδετες.

Πάω γιατί από όλα όσα με βρήκαν κι είχα φτάσει σε σημείο να παρακαλάω να πεθάνω κάθε μέρα, εκεί βρήκα ένα στόχο. Να εμφανίζομαι βρέξει-χιονίσει , ότι και να μου συμβαίνει και να μην με νοιάζει παρά μόνο αν θα βγει η προπόνηση και οι στόχοι. Μου έδωσε κίνητρα για να μπορώ να σηκώνομαι κάθε μέρα και να έχω κάτι να περιμένω. Για μερικούς τυχερούς η ψυχοθεραπεία μας είναι το Κραβ.

Δεν ξέρω αν μου συμβεί κάποια επίθεση αν θα καταφέρω να την βγάλω καθαρή, ξέρω όμως πως δε θα «φύγω» χωρίς να έχω προσπαθήσει καν.

Μέχρι τότε όμως κι αν συμβεί, δε θα ζω με τους φόβους. Γιατί στο Κραβ Μαγκά οι φόβοι συνθλίβονται. Είναι σίγουρα φοβερό να ζεις με τον φόβο του θανάτου. Εγώ τον θάνατο τον έχω αποδεχτεί και η θέση μου μόλις ψοφήσω με περιμένει. Την ζωή φοβήθηκα. Εμένα φοβήθηκα και το κακό που μου έκανα και επέτρεψα να μου κάνουν.

Τώρα δεν έχω να φοβάμαι και πολλά. Παρά μόνο μην συμβεί τίποτα και δεν μπορέσω να επιστρέψω στην προπόνηση με τον εκπαιδευτή μου και τους συμπάσχοντες-φίλους μου.

ΥΓ Τραγουδάκι, The Veer Union bitter end,  αφιερωμένο με τις ευχαριστίες μου για όλα στον εκπαιδευτή μου Αλέξανδρο Χρυσοβέργη (http://www.streetwise.gr/)  και στους υπόλοιπους φίλους εκπαιδευτές  και συμπάσχοντες. Να είμαστε όλοι καλά να Κραβάρουμε μέχρι (δικής μου) τελικής πτώσεως.

           "Took a thousand scars to find me,
Every one of them reminds me

I won't ever surrender like that.
I know better, to ever fall back.
The enemy was living in my head,
I ripped it out and left it there for dead.
Now I'm alive I'm feeling born again,
And I will fight until the bitter end."

Τίνα Βάμβουρα