Το ξόρκι της λήθης

Όταν είχε ξεκινήσει η φρενίτιδα με τα βιβλία του Χάρρυ Πόττερ, ένα φιλαράκι είχε ενημερώσει κι εμένα.

«Σιγά ρε που θα κάτσω να διαβάσω κι εγώ τέτοια.» είχα πει, με το γνώριμο αποδοκιμαστικό μου ύφος, που πάντα σήμαινε πως όλα όσα είπα θα τα λουστώ.

Τα χρόνια πέρασαν, είχαν βγει τα πρώτα τέσσερα βιβλία αν θυμάμαι καλά, κι εγώ δεν είχα διαβάσει μισή λέξη!

Ήταν τέτοια εποχή, δεκαπέντε μέρες πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων και είχα τότε αναλάβει ένα κοριτσάκι. Δε μελετούσε για το σχολείο και τις εξετάσεις της κι αποφάσισα να της κατάσχω τα βιβλία του Πόττερ που την απασχολούσαν , μέχρι να τελειώσει η σχολική χρονιά.

Από περιέργεια άνοιξα να διαβάσω τι σκατά ήταν αυτό που την είχε απορροφήσει τόσο και κόλλησα! Κάθισα και διάβασα όλα τα βιβλία με μιαν ανάσα σχεδόν. Θυμάμαι πως κοτζάμ γαϊδάρα, γιατί τα είχα τα χρονάκια μου , στην αλλαγή του χρόνου οι δικοί μου έκοβαν την βασιλόπιττα κι εγώ δεν άφηνα το βιβλίο από τα χέρια μου λες και θα έδινα εξετάσεις!

Προφανώς το παιδί που έκρυβα μέσα μου, ψοφούσε για μαγικές λύσεις σε όλα. Να κάνεις ένα ξόρκι κι όλα ή σχεδόν όλα, να αλλάζουν, να διορθώνονται, να γίνονται…

Πιο πολύ με τραβούσε η ιδέα του να κάνεις ένα ξόρκι και οι δουλειές του σπιτιού να γίνονται από μόνες τους!

Αλλά ακόμα πιο πολύ, θα ήθελα να υπάρχει το ξόρκι της λήθης.

Όλα όσα με χαλάνε να τα σβήσω.

Να σβήσω κι εμένα στις πιο δύσκολες στιγμές μου.

Να φορέσω μόνιμα το χαμόγελο και να μη με νοιάζει ακόμα κι αν υπήρχε καταστροφή γύρω μου. Αφού θα μπορούσα να την ξεχάσω μετά και κανένα σημάδι να μη μείνει.

Όσο περνούν τα χρόνια, καταστάσεις κι άνθρωποι χαράζονται μέσα στην ψυχή και στο μυαλό μας.

Προσπαθούμε να τα διαχειριστούμε όλα. Κάθε μέρα, όλη μέρα.

Κι όσο προσεκτικοί και να είμαστε, όλα έχουν το αποτύπωμα και το τίμημά τους.

Κανένας δεν έζησε ατσαλάκωτα. Κανένας δεν έφτασε στο τέλος χωρίς σημάδια.

Κάποιοι τα κατάφεραν πιο καλά. Κάποιοι άλλοι χάθηκαν μέσα στο ζόρι.

Θέλει πολύ λες να χάσεις τη δύναμη, την πίστη, την εμπιστοσύνη, το μυαλό σου;

Αυτοί που τα κατάφεραν και συγκρατήθηκαν,  πιστεύω πως ήταν αυτοί με την λεγόμενη επιλεκτική μνήμη.

Που κατάφεραν κι έθαψαν βαθιά όσα τους πόνεσαν.

Που κατάφεραν κι έθαψαν οριστικά τον μαλάκα εαυτό τους.

Γιατί αυτό που μας πειράζει πιο πολύ, είναι η δική μας ευθύνη!

Το πόσο μαλάκες επιτρέψαμε στους εαυτούς μας να γίνουμε, για οποιονδήποτε λόγο.

Γυρνάμε και μας κοιτάμε καμιά φορά και δεν αναγνωρίζουμε το πόσο μαλάκες υπήρξαμε!

Η αρρώστια και ο θάνατος, μας πονούν σαφώς. Αλλά έχουμε μάθει πως είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Όποιος ζει, είναι φθαρτός. Κι έτσι κάποια στιγμή, το ξεπερνάμε κουτσά στραβά. Ή το αποδεχόμαστε.

Εκείνο που ποτέ δεν περνά, είναι όταν ξυπνάμε μια μέρα και διαπιστώνουμε το πόσο μαλάκες γίναμε!

Και τότε ευχόμαστε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας, δια μαγείας να ξεχνούσαμε.

Κι όσοι μας πλήγωσαν, μαζί και πρώτα ο εαυτός μας, να ήμασταν φαντάσματα, που πέρασαν στην λήθη.

Τίνα Βάμβουρα

"...I'm carrying my tears in a plastic bag and it's the only thing I got from you..."

                                                     "...never come back to me..."

Χαρταετός

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί μας πιάνει όλους και πάμε και ξύνουμε το κακάδι από τις πληγές για να ξαναματώσουν, τη γάτα γιατί στριφογυρίζει γύρω από την ουρά της, τους σκύλους γιατί κυνηγάνε τα αυτοκίνητα κι εμένα γιατί πάω κι εμπιστεύομαι μονίμως τους λάθος ανθρώπους.

Τους ανθρώπους γενικότερα θα έπρεπε να πω, έτσι τσουβαλιάζοντας τους πάντες, γιατί στη δική μου στατιστική οι 13 στους 10 μου απέδειξαν πως είχα δίκιο, πως σωστά έχω αλλεργία στους δίποδους.

Μόνο προσπάθειες, μετωπικές με νταλίκα ή και τσιμεντένιους τοίχους. Αλλά μυαλό δε βάζω. Μαλάκας ήταν ο Διογένης που έψαχνε με το φανάρι  άνθρωπο; Κι εγώ είμαι η μούρη που θα τον βρω;

Όταν θα βρεθεί αυτός  που θα μου δώσει τη «μαγική δύναμη» να μπορώ να μη δίνω ούτε λεπτό, ούτε μια δεύτερη σκέψη, ούτε μια πρώτη καν ευκαιρία στους ανθρώπους, θα πέσω και θα του φιλήσω τα πόδια. Αρκεί να με φτιάξει, να μπορώ, να μην ακούω, να μη βλέπω, να μην πιστεύω, να μην παραμυθιάζομαι , να μην αφήνω χώρο για ούτε μισό άνθρωπο.

Υπάρχει άραγε αυτός που κατόρθωσε να συνυπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά να μην τον περνάει τίποτα; Να τους βλέπει και να μην τους βλέπει. Να μη δίνει δεκάρα τσακιστή για δαύτους…

Ή μήπως υπάρχει αυτός που δεν άφησε ποτέ κανένα κομμάτι της ψυχής του σε βρώμικα χέρια;

Μαλακισμένη ψυχή. Όλο σου κόβονται κομμάτια κι όλο ξαναβγάζεις. Κι όλο σκορπίζεσαι. Δε θα τελειώσεις ποτέ;

Πάλι άφησα κάτι κομμάτια της δικής μου ψυχής δεξιά ζερβά. Και βρέθηκαν σε κάτι ωραίους κάδους σκουπιδιών.

Ελπίζω να τα έφαγαν τα σκυλιά. Να πιάσουν και τόπο. Αρκετά χόρτασαν οι άνθρωποι.

Το χρέος μου απέναντι σε όλους το ξεπλήρωσα και με το παραπάνω και μπορώ να τους κοιτάξω στα μάτια, όπως πάντα.

Τα χρωστιμαία των άλλων τα χάρισα. Χαλάλι τους. Αλλά θα ήθελα να με κοιτάξουν κι αυτοί στα ματιά και να μου πούνε : «Είσαι μεγάλος μαλάκας, το ξέρεις;»

Θα τους ευχαριστήσω. Θα τους σφίξω το χέρι και θα τους ευχηθώ : στη ζωή τους να γνωρίσουν άτομα σαν κι αυτούς και να τους φερθούν όπως αυτοί σε εμένα . Να πάρουν πίσω όσα έκαναν αυτοί για μένα… Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Και θα τους ζητήσω για μένα να ευχηθούν : στη ζωή μου να γνωρίσω άτομα σαν κι εμένα και να μου φερθούν όπως φέρθηκα εγώ σε αυτούς . Να πάρω πίσω όσα έκανα για αυτούς, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Μετά θα συνεχίσω ήσυχη … Σαν χαρταετός…

Όπως λέει κι ο στιχουργός , «όσο ψηλά ανεβαίνω, τόσο καταλαβαίνω και τόσο συγχωρώ…».



Τίνα Βάμβουρα

Ο χρόνος τελειώνει

Είναι κάτι μέρες που θέλω να συγκεντρώσω όλους του ηλίθιους και να τους πλακώσω στα χαστούκια. Πάνε και μου πατάνε την ψυχολογία των φίλων μου και τους γεμίζουν το μυαλό με σκουπίδια και την ψυχή τους με λάσπες.

Κατεβάζει ο κάθε τίποτας μια αμπελοφιλοσοφία του καμπινέ , την μοστράρει για βαρύ απόφθεγμα, την παίρνουν και κάτι άλλοι  καμένοι  , την διαδίδουν με στόμφο και από το πουθενά γίνεται το κακό.

Δεν μπορώ. Δεν μπορώ να ακούω ευαίσθητα άτομα να μου λένε πως μπαγιάτεψαν. Πως φτάνουν τα τριάντα  και θα βγει το ζονγκ από την κουρτίνα τρία και θα τους πει : « Λυπάμαι χάσατε! Στην επόμενη ζωή.»

«Σε αυτή την ζωή έπρεπε ήδη να είχατε κάνει φράγκα, έναν γάμο χλιδάτο, να έχετε τα απαραίτητα αξεσουάρ : αμάξι υπερπαραγωγή, παιδιά, σκύλο και εξοχικό στη Μύκονο. Αν δεν τα έχετε κάνει ήδη όλα αυτά, ανοίχτε το καπάκι από το φέρετρο, μπείτε μέσα και περιμένετε να έρθουμε να σας ψάλλουμε και να σας πούμε το ύστατο χαίρε.»

Γιατί μετά τα τριάντα , δε θα σας επιλέγει κανείς. Θα είστε ένα τίποτα. Πιθανόν να έχετε και ανίατο ασθένεια… κυτταρίτιδα! Ξέρετε πόσοι δεν βρήκαν ποτέ γιατρειά από δαύτη;

Ποιος μαλάκας;  Ποιος είναι αυτός που έβγαλε το πρέπει; Και ποιος ,ακόμα μεγαλύτερος μαλάκας και από τον προηγούμενο, κατέληξε να πείσει τους άλλους πως πρέπει η αξία τους να εξαρτάται με την εξωτερική τους εμφάνιση και τα όσα υλικά κατέχουν;

Ποιος είναι αυτός που τους πείθει να μπούνε σε μια κούρσα στημένη; Να θυσιάσουν τις πραγματικές τους επιθυμίες. Τα όνειρά τους για χαρά, αισιοδοξία, ελευθερία, έρωτα, και να βάλουν πρόγραμμα με χρονόμετρο;

Τι ωρολογιακός μηχανισμός είναι αυτός;  Θα σκάσει η βόμβα; Πότε;

Πότε θα τελειώσει ο χρόνος; Και ποιος χρόνος θα τελειώσει; Ο χρόνος τους ως νέοι και ήσυχοι;

Ποιος λέει πως στα τριάντα θα είναι γέροι και τελειωμένοι; Βέβαια τελειωμένες έπρεπε να πω, καθώς αυτό το βάζουν μόνο για τις γυναίκες. Γιατί αυτές προσπαθούν να πείσουν πως δε θα έχουν επιλογές μετά τα τριάντα. Οι άνδρες  - φροντίζουν να βαυκαλίζονται – ωριμάζουν όπως το παλιό κρασί…

Αλλά γίνονται κι αυτοί  ξίδι τελικά. Γιατί η φθορά του χρόνου για όλους είναι ίδια. Η ηλιθιότητα πάλι όχι…

Εγώ ξέρω ανθρώπους που ξεκινάνε στα ενενήντα πέντε νέα ζωή και στήνουν γάμο με τσαμπούνες. Γιατί η ψυχή τους μένει πάντα νέα. Δεν θέλουν να αποδείξουν κάτι. Είναι κάτι. Ο εαυτός τους. Και ξέρουν να ζήσουν.

Βλέπεις την αγωνία ενός νέου ανθρώπου. Σου λέει θέλω να ζήσω ακόμα τόσα. Θέλω να ερωτευτώ απόλυτα. Να παραλύσω από τον έρωτα. Να παίξω. Να γελάσω. Να κλάψω. Να κάνω ακόμα καμιά πενηνταριά μαλακίες. Και τι του λες; Ο χρόνος τελειώνει;

Κακός και ψυχρός να είναι ο δικός σου χρόνος ρε κονσερβοποιημένε. Ανάπηρε ψυχικά που θες να τους ακρωτηριάσεις όλους για να είστε πάτσι.

Άσε ρε τον κόσμο να ζήσει όπως αισθάνεται. Όπως του βγαίνει. Γιατί πρέπει όλοι να καλουπωθούνε για να βρουν δήθεν μου τάχα μου την ευτυχία;

Τόσοι γύρω μου ακολούθησαν το μοντέλο που προαναφέρθηκε και κοπανάνε την ξερή κεφάλα τους. Το ‘χουν ρίξει στις ουσίες και στις άνοστες συνουσίες μπας και ξεχάσουν.

Τους έχει βρει ο κακώς εννοούμενος παλιμπαιδισμός. Έχουν γίνει ρεζίλι των σκυλιών . Βγάζουν ένα σωρό κόμπλεξ κι είναι και για λύπηση. Αρκεί που στα τριάντα είχαν φτάσει στο «στόχο».

Τώρα θέλουν να γυρίσουν τον χρόνο πίσω. Και να τα αλλάξουν όλα…

Κάποιοι την ψιλιάστηκαν την ουσία της ζωής … Να είναι ο εαυτός τους. Να τον αποδέχονται. Να τον αγαπάνε. Να τον προστατεύουν από τις ανόητες αγωνίες και τύψεις. Να μην νοιάζονται για το τι λένε οι άλλοι πως είναι το σωστό.

Όταν πέφτεις το βράδυ στο μαξιλάρι σου, μάθε να κλείνεις το μυαλό και να ακούς τους χτύπους της καρδιάς σου.

Έχεις αίμα μέσα σου; Χτυπάει η ρημάδα; Ε, σταμάτα να σκέφτεσαι αυτά που σου βάλανε εντέχνως στο μυαλό οι μικρόψυχοι , οι αχάιδευτοι. Αυτοί που δεν τους αγάπησε κανένας πραγματικά και δεν αγάπησαν. Γιατί αν είχαν νιώσει πραγματικά, θα σε ενθάρρυναν να ζήσεις. Όπως θέλεις εσύ. Κι όχι όπως θέλει ο κόσμος.

Πού είναι ο κόσμος όταν περνάς τα λούκια σου μόνη σου; Πώς είπες; Απών;

Ε, φρόντισε να απουσιάζει όταν κάνεις και τις επιλογές σου.

Να λες δε χρωστάω σε κανέναν πούστη!

Να κλείνεις τα μάτια σου, τα αυτιά και να σε ονειρεύεσαι ελεύθερη.

Να κάνεις αυτό που σου φέρνει ηρεμία στην ψυχή και χαμόγελο στα χείλη.

Άσε τα μετά. Άσε τα προγράμματα. Ποτέ κανείς δεν ξέρει πόσο θα ζήσει και τι θα προλάβει να κάνει από όσα ήθελε.

Πέτα μωρέ. Κι ας τσακιστείς. Θα έχεις ζήσει τουλάχιστον μια πτήση.

Τίνα Βάμβουρα