Στην εκπνοή του 2012

Το 2012 φεύγει και δεν μπόρεσα να μη μελαγχολήσω και φέτος.
Όχι για το χρόνο που φορτώνομαι, αλλά για τα χρόνια και τα άτομα που έφυγαν και δεν ξαναγυρίζουν.
Μελαγχολία για όλα και όσους δεν θα ξαναδώ.
Για όλα όσα δεν είπα, δεν πρόλαβα, δεν έκανα.
Αλλά και ευγνωμοσύνη για όσα αξιώθηκα να δω και να ζήσω και για όλα τα άτομα που πέρασαν από τη ζωή μου και την άλλαξαν και τη σημάδεψαν με όποιο τρόπο, καλό ή κακό.
Τους ευχαριστώ όλους ανεξαιρέτως.


Η ευχή μου για μένα για την καινούρια χρονιά, είναι να μάθω να ευχαριστώ και να συγχωρώ. Α , κι εκείνη την ρημάδα την ησυχία που έχω παραγγείλει από πρόπερσι!

Οι ευχές μου για εσάς πέρα από υγεία , τύχη κι ευτυχία, είναι να βρείτε τη δύναμη να αντέξετε όλα όσα θα σας φέρει το 2013.
Να έχετε ηρεμία στην ψυχή και στο πνεύμα και να περνάτε ατάραχα τα άσχημα και να γλεντάτε μέχρι τελικής πτώσεως τα καλά.
Να βλέπετε , να ακούτε, να ζείτε, να νιώθετε μόνο όμορφα πράγματα και να περιστοιχίζεστε μόνο από ωραίους ανθρώπους, ντόμπρους, κιμπάριδες, θετικούς, γλετζέδες ακόμα και στα δύσκολα. Που να είναι εκεί για εσάς και όλοι μαζί να στηρίζεστε και να συνεχίζετε δυναμικά ακόμα και κόντρα στα κύματα.
Μέσα στο 2013 να ψοφήσει η αχαριστία,η προδοσία, η τρέλα, η εγωπάθεια, η μνησικακία, η έπαρση, η πλεονεξία, η κακία, η μικρότητα, ο θυμός, η πείνα,η αρρώστια, η μοναξιά.

Και σας εύχομαι επίσης να καταφέρετε να αγαπάτε, να προστατεύετε, να χαίρεστε και να τιμάτε τους δικούς ανθρώπους όσο τους έχετε, γιατί ποτέ κανείς δεν ξέρει για πόσο ακόμα θα είστε μαζί...

Αυτές τις μέρες θα ήθελα όσο τίποτα άλλο να βρεθώ στο νησί της συγχωρεμένης της γιαγιάς μου. Γιαυτό θα κλείσω με το δικό τους έθιμο, το έθιμο του Άγιου Βασίλη.
Τα κάλαντα δεν τα λένε παραμονή Πρωτοχρονιάς , αλλά ανήμερα.
Μόλις σκοτεινιάζει μαζεύονται οι παρέες και περνάνε με τα μουσικά όργανα από κάθε σπίτι!
Μένουν αρκετή ώρα εκεί και στήνετε ολόκληρο γλέντι με κεράσματα και φυσικά κρασί.
Έτσι καταλήγουν στα τελευταία σπίτια, το πρωί της επόμενης μέρας.

Εύχομαι και για εσάς όλο το 2013, να είναι ένα ατέλειωτο γλέντι!

Τίνα Βάμβουρα

ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ

Αυτό το ποίημα γράφτηκε από μια έφηβη που πάσχει από καρκίνο.
Της μένουν μερικοί μήνες ζωής και η επιθυμία της είναι να στείλει ένα γράμμα σε όλους για να τους πει να ζήσουν τη ζωή τους στο έπακρο, αφού αυτή δε θα μπορέσει να το κάνει.



ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ

Έχεις σταματήσει ποτέ να κοιτάξεις τα παιδιά που παίζουν;
Ή να ακούσεις τον ήχο της βροχής που πέφτει στη γη;

Ή να κοιτάξεις την τρελή κούρσα μιας πεταλούδας;
Ή να παρατηρήσεις τον ήλιο που χάνεται μέσα στη νύχτα;
Χαμήλωσε ταχύτητα.

Μην χορεύεις τόσο γρήγορα
Ο χρόνος είναι λίγος.
Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα
Περνάς κάθε σου μέρα στα γρήγορα;
Όταν ρωτάς κάποιον "τι κάνεις", ακούς ποτέ σου την απάντηση;
Στο τέλος της ημέρας ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου με χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου;
Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.
Μη χορεύεις τόσο γρήγορα. Ο χρόνος είναι λίγος.
Η μουσική δε θα διαρκέσει για πάντα
Είπες ποτέ στο παιδί σου <<θα το κάνουμε αύριο>> χωρίς να προσέξεις μέσα στη βιασύνη σου την απογοήτευσή του;
Έχεις χάσει ποτέ σου έναν καλό φίλο μόνο και μόνο επειδή δεν έβρισκες το χρόνο να του τηλεφωνήσεις;
Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.
Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.
Ο χρόνος είναι λίγος.
Η μουσική δε θα διαρκέσει για πάντα.
Όταν αγχώνεσαι και τρέχεις όλη τη μέρα
Είναι σα να έχεις ένα δώρο που δεν το άνοιξες ποτέ...Και που το πέταξες
Η ζωή δεν είναι μια κούρσα ταχύτητας
Ζήσε χαλαρά.
Άκου τη μουσική.

Υγεία, τύχη, ευτυχία για όλους!
Χρόνια Πολλά.
Και του χρόνου, ούτε ένας λιγότερος!

Περισσεύει κανά κομμάτι αγάπη;

Όλοι νομίζουμε πως ξέρουμε να αγαπάμε. Ξέρουμε όμως;

Ξέρουμε να το νιώθουμε; Ξέρουμε να το λέμε;

Και ξέρουμε να το δείχνουμε όπως πρέπει κι όσο συχνά πρέπει;

Από όλα όσα διδαχτήκαμε από γονείς και δασκάλους, ένα νομίζω μας μένει ακόμα να μάθουμε.

Το πώς να αγαπάμε.

Δεν ξέρω να ορίσω τι είναι αγάπη.

Και δε θα ψάξω τον ορισμό στα λεξικά και στα αποφθέγματα.

Την αγάπη ή την αισθάνεσαι ή όχι.

Τόσο απλά. Τόσο απόλυτα.

Η αγάπη δεν αυξομειώνεται.

 Αλλιώς θα ήταν θερμοκρασία.

Η αγάπη δεν αλλάζει μορφή.

Αλλιώς θα ήταν χαμαιλέοντας.

Η αγάπη δεν τελειώνει.

 Ή υπάρχει στο πριν, στο τώρα, στο μετά, στο τέλος, ή δεν υπήρξε ποτέ.

Η αγάπη δεν είναι χλιαρή.

Αλλιώς θα ήταν ποδόλουτρο.

Αγάπη δεν είναι δίνω από το περίσσευμα.

Αγάπη είναι δίνω από το υστέρημα.

Από αυτό που λείπει ,δίνω.

Δανείζομαι κι όλας , αν έχω στερέψει, για να δώσω κι άλλο.

Κι όλο και πιο πολύ.

Η αγάπη δεν έχει να κάνει με την ώρα. Με τις βολικές στιγμές.

Δεν υπάρχει : «σε λίγο…» στην αγάπη.

Τι είναι; Επιταγή μεταχρονολογημένη;

Και θα ζήσει ο άλλος αρκετά ώστε να την εισπράξει;

Δεν υπάρχει : «θα δείξει…»

Τι θα δείξει; Γιαούρτι είναι και θα δείξει αν θα κόψει;

Δεν υπάρχει το : «θα σε αγαπώ αν…»

Αν ξεκινάς με το «αν», με αυτό θα μείνεις , μην πω και τίποτα χειρότερο.

Γιατί αν στο μεταξύ ο άλλος μπει σε αυτό το τρυπάκι και θέσει κι αυτός ή και αλλάξει τις προϋποθέσεις, τους όρους, τα όρια, τα περιθώρια… θα αποφασίσει να βρει μια αγάπη που δε θα έχει «αν».

Θα είναι για αυτόν έτσι απλά και χωρίς πολλά ζόρια.

Γιατί η αγάπη είναι απλή και βγαίνει αβίαστα, αν υπάρχει…

Αλλιώς παράτα τα καλύτερα κι άντε για ψάρεμα!

Αν φτάσει ο άλλος στο σημείο να σε ρωτήσει : «μ’αγαπάς;»

Σημαίνει πως δεν του περνάς το μήνυμα.

Κι αν αρχίσει να απομακρύνεται, μην ψάξεις φταίχτες αλλού.

Κοιτάξου στον καθρέφτη.

Εσύ. Ναι, εσύ…

Εσύ ήσουν που θεώρησες τα πάντα δεδομένα.

Και δεν προσπάθησες να το δείξεις όσο έντονα έπρεπε.

Και δεν κατάφερες να πείσεις τον άλλον.

Αν καταντήσεις τον άλλον ζητιάνο της αγάπης σου, μην απορήσεις ποτέ γιατί τον έχασες.

Τίνα Βάμβουρα

"...αν μ' αγαπάς , μη μ'αγαπάς, σα να σου περισσεύω..."

Επιτέλους τέλος!

Τελευταία έχω φάει απίστευτο κόλλημα με την Ταρντόγατα, την πιο ζοχάδα γάτα που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.

Όταν η γάτα ενημερώθηκε πως το τέλος του κόσμου έρχεται σε λίγες μέρες , αναφώνησε : επιτέλους!

Την ίδια ακριβώς αντίδραση είχα κι εγώ. Άντε να πέσει τελικά ο ουρανός στα κεφάλια μας να ησυχάσουμε!

Να πάψω να βλέπω γύρω μου όλα και όλους όσους με απογοητεύουν και με πληγώνουν.

Να τελειώνω με τους ανθρώπους και τα προβλήματα.

Αυτό το αστειάκι που λέγεται ζωή στη Γη, παρατράβηξε.

Δεν αντέχω άλλο.

Με φέρανε να ζήσω και από κάποιο σημείο και μετά, νομίζω πως ζω από κεκτημένη ταχύτητα.

Απλώς επειδή δεν αυτοκτονώ ή δε μου τελειώνουν οι μπαταρίες.

Δεν είμαι αγνώμων.

Άλλοι είναι άρρωστοι και πολεμάνε να κρατηθούν στη ζωή, γιατί πιστεύουν πως είναι ωραία.

Και ίσως να έχουν και δίκιο.

Ουσιαστικά δεν ξέρω αν θέλω να πεθάνω.

Αλλά σίγουρα ξέρω πως δε θέλω να ζω άλλες φρίκες.

Κουράστηκα από πολλά και πλέον δε με τρομάζει ο θάνατος που για κάποιους λόγους συναντάω πολύ συχνά στη ζωή μου. Με τρομάζει το να ζω ανάμεσα σε ανθρώπους.

Με τρομάζει ο άνθρωπος, η προδοσία, η αχαριστία, η αρρώστια, η πείνα, η ανημπόρια, η ξεφτίλα, ο πόνος.

Αλλά ο θάνατος όχι.

Δεν ξέρω τι ακολουθεί μετά. Αν εξακολουθούμε να υπάρχουμε κάπου αλλού με κάποια άλλη μορφή ή αν περνάμε οριστικά στην ανυπαρξία.

Αλλά πάντα θεωρούσα καλότυχους όσους έφευγαν και γλίτωναν από τον σκατόκοσμο.

Πάντα έκλαιγα περισσότερο αυτούς που μένουν και τα λούκια που έχουν τραβήξουν.

Με την ανυπαρξία είμαι οκ. Αλλά αν υπάρχουμε κάπου αλλού με κάποια άλλη μορφή, θα παρακαλούσα να έχω πλάι μου μόνο τετράποδα και τα λιγοστά δίποδα που αγάπησα και με αγάπησαν.

Καλή η πρόβλεψη των Μάγια , αλλά για το τι ακολουθεί μετά δε μας είπαν! Κι έχω ένα άγχος όσο να πεις…

Όταν κάποια στιγμή φύγω, έχω δώσει εντολή στη φίλη μου, να γίνει πάρτυ. Με μεζέδες και τραγούδια. Να είναι μια χαρούμενη στιγμή, που επιτέλους γλίτωσα!

Αν έρθει η συντέλεια βέβαια, θα πρέπει να δώσω την εντολή για το γλέντι στον Μητσοτάκη , στις κατσαρίδες και στους μαλάκες… Γιατί μόνο αυτοί θα επιβιώσουν…

Αν με χρειαστείτε στις 21 του Δεκέμβρη, κάπου εδώ τριγύρω θα είμαι, θα κάνω δεήσεις στον ουρανό και θα λέω : «Πέσε! Πέσε!»

Παρακαλώ μη με διακόψετε.

Τίνα Βάμβουρα

Ένα ένα και μη βιάζεσαι...

Πες μου , πώς είναι να ζεις στην παράνοια;

Να είσαι μόνη, γιατί έδιωξες από δίπλα σου κάθε λογικό άνθρωπο;

Να μη σε θέλουν ούτε οι δικοί σου;

Να φέρνεις εμετό σε όποιον κάποια στιγμή καταλάβει τι είσαι;

Να σε θυμούνται όλοι για το πόσο τρελή, αχάριστη, κακιά, εμπαθής, επικίνδυνη, σίχαμα είσαι;

Να περνάς την μέρα σου με φαντασιώσεις πως όλοι σε ζηλεύουν, σε κυνηγάνε, θέλουν να ξέρουν  για σένα;

Να μην κατανοείς πως σε σιχαίνονται περισσότερο κι από τις αμαρτίες τους;

Να μην καταλαβαίνεις πως δεν ξέρουν τι να κάνουν μαζί σου : να γελάσουν ή να σε κλάψουν;

Γιατί όπως λέει και μια φίλη : «στο τέλος όλοι τους λυπούνται τους τρελούς».

Πες μου έχεις καταλάβει πως όταν το μισό ημισφαίριο της γης είναι εναντίον σου, δε φταίνε όλοι οι άλλοι , αλλά εσύ;

Πες μου κάνει κρύο εκεί ψηλά στις πτήσεις που κάνεις με την καλαμάρα σου;

Πες μου, όταν με το καλό σε κλείσουν στο Δαφνί, τι θες να σου φέρνω στις επισκέψεις;

Και να παρακαλάς να σε κλείσουν εκεί, γιατί σου αξίζουν και χειρότερα.

Κουνιέσαι δεξιά αριστερά… Κάποια μέρα θα κουνηθείς στον λάθος άνθρωπο…

Και θα σε φυτέψει …

Πες μου, έχεις καταλάβει πως θα ψοφήσεις σαν το σκυλί στο αμπέλι και δε θα έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο να σου δώσει ένα ποτήρι νερό;

Πες μου, αν όπως λένε οι ψυχές βλέπουν μετά θάνατον, θα σου αρέσει που θα έχει έρθει ο μισός πλανήτης με μπαγλαμάδες και τζουράδες και θα σπάει πιάτα που σε ξεφορτώθηκε επιτέλους;

Ούτε οι ρέγγες δε θα σε κλάψουν… το ξέρεις;

Το ξέρεις πως ό,τι κάνουμε επιστρέφεται;

Πως όλα θα τα πληρώσουμε εδώ;

Το ξέρεις πως ούτε στην κόλαση δε σε θέλουν γιατί μέχρι κι εκεί έχουν μια στάλα αξιοπρέπεια και φιλότιμο ακόμα;

Θα σου πω μια φράση που χω «κλέψει» από τον αδερφό μου, σαν τελευταία συμβουλή :

«Κάνε μια χάρη στον εαυτό σου… ΨΟΦΑ!»

"κράτα τώρα σημειώσεις, για πολλά θα μετανιώσεις...ένα ένα και μη βιάζεσαι, ένα ένα θα δικάζεσαι..."

Το τεκνό που περνά και χάνεται

Κατά καιρούς το μάτι πλανιέται, σε άνδρες νεαρότατους , μικρούς και τριανταφυλλένιους. Γεμάτοι ζωή και ομορφιά, περνοδιαβαίνουν θρασύτατοι, κορδωτοί,  καμαρωτοί , για να μου θυμίσουν πως υπάρχουν και τέτοια κομμάτια.

Παρεκκλίνοντας του κανόνα, αλλά και της εξαίρεσης, που θέλει αμέσως να αισθανθείς  τον πόθο για το τρυφερούδι, στον δικό μου εγκέφαλο, έρχεται ένας θυμός. Πού ήταν όλοι αυτοί όταν ήμουν μικρότερη; Κυκλοφορούσαν; Ή τώρα που σε λίγο θα σβήσω τα 32 κεράκια, βγήκανε από τις κρυψώνες τους, έτσι για να μου την σπάσουν;

Γιατί αν κυκλοφορούσαν τότε, εγώ δε θα ήμουν μια βλαμμένη έφηβη , που έφαγε το χρόνο της και την υπομονή της, προσπαθώντας να κατακτήσει –ανεπιτυχώς- τον σχεδόν συνομήλικο νεαρό με τα στραβά πόδια, που όλοι τον έβλεπαν άσχημο και μόνο εγώ δεν έβλεπα την τύφλα μου. Και να ταν τα πόδια μόνο το θέμα; Εδώ ήταν και το μυαλό του κι ο γιαλός και γενικά όλα στραβά αρμενίζανε. Αν υπήρχαν αυτά τα τεκνά τότε, εγώ θα ήμουν κολλημένη με τον καμένο;

Οκ ποτέ δε μου άρεσαν οι μικρότεροι άντρες. Έλεγα θα μεγαλώσω, θα βάλω μυαλό, θα πρέπει να γυρίσω να κοιτάξω κι εγώ κανά πιπίνι. Ακόμα τζίφος! Πάλι μου έρχεται μια αναγούλα, αν με σκεφτώ να σαλιάζω για μικρότερο.

Δεν ξέρω γιατί. Ίσως φταίνε τα φεγγάρια; Ίσως ακόμα θέλω πολλά ψωμιά; Ίσως πρέπει να πάρω την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή; Ίσως να περιμένω λίγο ακόμα να πιάσω τα 62; Θα μου αρέσουν τότε; Θα λυσσάω για φρέσκο αίμα; Θα τα καταφέρει η μασέλα μου να ροκανίσει αυτά τα γάλακτος;

Χλωμό το κόβω…Μπορεί και να μη φτάσω τα 62 καν…όχι επειδή θα τα κρύβω…Δε θέλω να κρύβω τα χρόνια. Είμαι περήφανη που καταφέρνω κι επιβιώνω κάθε χρόνο που περνάει. Είναι δικά μου! Και δεν τα χρωστάω σε κανέναν κερατά! Και πάλι μπορεί και να μην έχω λεφτά για μασέλα τότε…Η κρίση στην Ελλάδα, ήρθε για να μείνει! Και σε 30 χρόνια, πάλι τα ίδια θα κάνουμε. Έχουμε αυτή την απίστευτη σταθερότητα του βάλτου!

Είμαι σίγουρη πως και σε 30 χρόνια από τώρα, όσα κουράγια και να έχω, πάλι θα αναγουλιάζω με τα τεκνά. Πολύ φοβάμαι πως έχει για πάντα φωλιάσει μέσα μου εκείνη η φρίκη που έφαγα στα 23 μου, όταν μου πήρε γκόμενο η φίλη μου …Αυτός 32, αυτή 52… Και μη φανταστείτε καμιά θεά στο μάτι. Γιατί αν ήτανε θεά, θα το χα καταπιεί αμάσητο. Θα είχα καταλάβει κι αποδεχτεί. Ακόμα ψάχνω απαντήσεις που ποτέ δε θα βρω. Αλλά το τραύμα μένει.

Ξυπνούσα με εφιάλτες τότε από την ζήλια και την κακία μου! Της πέταξα κατάμουτρα όταν με πολυτσίτωσε : «χαλάλι σου! Να δω πώς θα σε παρουσιάσει στη μάνα του, που είσαι μεγαλύτερή της! Δεν πειράζει, πάρτον! Εγώ έχω ακόμα πολλά χρόνια ζωής μπροστά μου.»

Κι αφού πέταξα τη χολή μου, την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια και βαριά καρδιά… ήταν βαρύ αυτό που είπα, δεν ξέρω κι αν το μετάνιωσα…Δεν ξέρω κι αν θα αντιδρούσα έτσι, αν μου τον έτρωγε συνομήλικη, μικρότερη…Αν ήταν μια ξένη κι όχι η φίλη που με διπλάρωσε για να του την πέσει… Το κακό είχε γίνει.

Και μετά ήρθε η λύπη. Όχι για εκείνον, αλλά για αυτήν. Φαντάστηκα τον εαυτό μου κάποια χρόνια μετά στη δική της τη θέση. Κάτι μέσα μού έλεγε πώς δε θα ναι καλά. Έλεγα, κοίτα ρε συ, ακόμα κι εγώ που είμαι γυναίκα και που κάποτε θα κλιθώ να το ζήσω – όσα ρεζιλεύουμε λουζόμαστε, νόμος- την έκρινα έτσι. Τι άδικος ο χρόνος που περνάει για τις γυναίκες. Τι άδικη η κατάκριση όταν οι άντρες κάνουν τα ίδια και χειρότερα. Δεν ήθελα να με αξιώσει ο Θεός να το ζήσω. Στην κοινωνία, χάπυ έντ με τεκνό δεν είδα. Μόνο χάπι…Ενίοτε και το μπουκάλι ολόκληρο…

Κι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Αμείλικτος ο χρόνος. Θέλεις δε θες θα μπεις στο κουτάκι σου... Καθισμένη σε μια καφετέρια, είδα τυχαία το «τεκνό» εκείνο να περνάει. Με τη γυναικούλα του…το παιδάκι του… κι  αυτή που κάποτε τον είχε θεό στο τίποτα. 

Τίνα Βάμβουρα

(κείμενο το 2011 , είχε φιλοξενηθεί στο eyedoll.gr)